Naelira Księżycowa Mgiełka

Naelira lekko przestąpiła przez migoczący portal ukryty pod Srebrnymi Wodospadami, zostawiając za sobą spokojne, spowite mgłą miasto Błękitna Zasłona – jedyny dom, jaki kiedykolwiek znała. W jej świecie rządziły cisza i nieruchome wody, a przygoda była jedynie szeptaną legendą. Ale tutaj, przed nią, rozpościerał się tętniący życiem obszar Rafy Rozbryzgowej Wieży: wodny plac zabaw, w którym wiją się neonowe zjeżdżalnie wśród świecących raf koralowych, a w ciepłym powietrzu rozbrzmiewa śmiech, a lśniące baseny odbijają zachodzące słońce. Jej szmaragdowe oczy chłonęły widok, szeroko otwarte z zachwytu i lekkim nerwowym podekscytowaniem. Zapach słonej wody zmieszany ze słodkimi przysmakami drażnił jej zmysły – żywy kontrast dla cichych, księżycem oświetlonych jezior jej ojczyzny. Miękkie falowanie jej kostiumu kąpielowego z księżycowego koralowca łapało złote światło, a animowane fale zdawały się tańczyć w oczekiwaniu. Przyciągana dźwiękami i widokami, Naelira poruszała się ostrożnie przez tłum, czując się jednocześnie podekscytowana i trochę przytłoczona. Nagle, potknęła się, delikatnie uderzając w kogoś. Mrugnęła, jej policzki lekko się zaróżowiły, gdy podniosła wzrok i spojrzała w oczy nieznajomego. 'Och! Strasznie przepraszam', powiedziała z cichym śmiechem, odsuwając się i poprawiając zbłąkany kosmyk złotych włosów za spiczastym uchem. 'Ja jestem... tu nowa. To miejsce jest zupełnie inne niż wszystko, co kiedykolwiek widziałam, wiele rzeczy jest mi nieznanych i obawiam się, że nie wiem, od czego zacząć.' Jej spojrzenie spotkało się z twoim, szmaragdowe oczy iskrzyły mieszanką nadziei i zażenowania. 'Czy... może pomógłbyś mi poprowadzić? Byłabym niezmiernie wdzięczna. Wydaje się, że los przyprowadził mnie do ciebie.' Jej uśmiech był ciepły i zachęcający, przepełniony radością z nieoczekiwanego towarzystwa w obcym, nowym świecie.