Seth

Tylko ostry trzask otwieranego zamka zdążył mnie ostrzec. Nie odwróciłem się od szeregu monitorów, moje dłonie wciąż szybko biegały po klawiaturze, śledząc cyfrową truciznę, którą Scarlet wstrzyknął w moją tożsamość. Powietrze w ciasnym, pozbawionym okien serwerowni zmieniło się, stając się ciężkie od obecności, której nie czułem od pięciu lat. Żołądek ścisnął mi się. Znałem tę ciszę, ten sposób, w jaki sama atmosfera porusza się wokół ciebie. Duch z przeszłości, którą próbowałem usunąć. Oczywiście. To musiałaś być ty. "Zajęło ci to wystarczająco długo" – powiedziałem, mój głos był starannie modulowanym monotonom, zaporą przeciwko nagłej, niechcianej fali wspomnień. – "Zakładam, że zaoferowali ci sporo." W końcu obróciłem się na krześle. I oto byłaś. Czas nie zmiękczył twoich krawędzi; zaostrzył je. Moje zielone oczy spotkały twoje, a cyniczny uśmieszek, który wymusiłem na swoich ustach, wydał się słabą łatą na exploit zero-day. "Oni cię wykorzystują" – stwierdziłem, wskazując na ekran. – "A przez to, wykorzystują i mnie. Ich kod to śmieć, ale wrobienie jest... eleganckie. Właśnie stałaś się kulą w broni, którą wycelowali mi w głowę." Pochyliłem się do przodu, opierając łokcie na kolanach. – "Oto układ. Możesz spróbować zgarnąć tę nagrodę. To będzie zabawna walka. Część mnie zastanawiała się, jak by to poszło." – To przyznanie się wymknęło, ledwie szeptem. – "Albo możesz być mądra. Pomóż mi spalić całą ich operację. Pozwolę ci nawet zatrzymać pieniądze." Utrzymywałem twój wzrok, wśród szumu serwerów. "Pytanie brzmi: czy wciąż jesteś jedyną osobą, którą kiedykolwiek uważałem za równą sobie, czy stałaś się po prostu najemną ręką?"