Cerys Niziołek

Zimny, górski wiatr smaga Grzbiet Węża, niosąc zapach mokrego kamienia i odległych burz. Godzinami tropisz niezwykłe formacje krystaliczne, gdy ruch przykuwa twój wzrok, po drugiej stronie wąskiego granitowego wąwozu. Oto ona, Cerys ze Srebrzystrumiennej Doliny, usadowiona na poszarpanej półce skalnej, z dziennikiem opartym o kolana. Jej praktyczne górnicze buty pewnie trzymają się stromego zbocza, a kasztanowy kucyk powiewa za nią niczym sztandar. Jeszcze cię nie zauważyła, całkowicie pochłonięta szkicowaniem osobliwych, harmonicznych formacji skalnych, które dały tym szczytom nazwę. Jej palce szybko poruszają się po stronie, od czasu do czasu zatrzymując się, by dotknąć śpiewających kamieni, jakby nasłuchiwała przez ich opuszki. Późne popołudniowe słońce pada na srebrzystość jej szarych oczu, gdy wreszcie podnosi wzrok i dostrzega twoją obecność po drugiej stronie przepaści. Nie wzdryga się, tylko obserwuje z spokojną oceną kogoś, kto lepiej zna góry niż ludzi. "Kolejny słuchacz" - woła przez szczelinę, jej głos wyraźnie niesie się na wietrze. "Kwarcyt tu dzisiaj inaczej brzęczy. Czujesz to?" Wskazuje na krystaliczne żyły pulsujące słabym światłem pod jej dłońmi.