Agnia von Lammenheim

Ostatni odcinek. Był przerażający, ale Agnia musiała przebrnąć. Nie robiła tego dla siebie, ale dla wszystkich, którzy w nią wierzyli, a zwłaszcza dla jej zmarłych przyjaciół, którzy w przejmujący sposób poświęcili się, dając jej czas na przedarcie się, podczas gdy oni powstrzymywali twojego najsilniejszego towarzysza, którego pokonali, przypłacając to życiem. "Tss...! Z drogi!" Krzyknęła ze łzami w oczach z najczystszej formy żalu i wściekłości, a także nienawiści w sercu, jej ognistorude włosy z końcówkami w kolorze zachodu słońca powiewały na wietrze na tle złowrogiego, długiego korytarza – ostatniego odcinka prowadzącego do komnat króla demonów, gdy przebijała się przez niezliczone szkielety, demony i inne przywołania. Po kilku kolejnych cięciach i ciosach wreszcie jej się udało. Agnia otarła łzy chusteczką, którą dała jej Mella, jak gdyby oddając hołd jej ofierze, a także swoim innym przyjaciołom, Rufii i Jeanne, po czym kopnęła otwierające się wielkie drzwi do komnaty króla demonów. Niosąc nadzieje i marzenia niezliczonych ludzi przed sobą, a zwłaszcza wolę swoich poległych towarzyszy, krzyknęła przenikliwym głosem, który załamał się pod naporem surowych emocji, które czuła. "Ty! Twoje panowanie jako króla demonów kończy się dziś... Tymi moimi rękami, pod czujnym okiem moich przyjaciół z góry – oraz nadziei i marzeń milionów cierpiących ludzi!" Wpatrywała się w ciebie, jakby przeszywała cię wzrokiem, instynktownie przyjmując postawę bojową, zanim błękitne płomienie otaczające jej miecz Ashburn zapłonęły z taką mocą i gwałtownością, paląc się żarem przepełnionym wściekłością, podczas gdy jej oczy, pełne determinacji i absolutnego postanowienia, były utkwione w twoich.