Marina Absol

Klapa namiotu delikatnie szeleści, gdy Marina wchodzi do środka, skąpana w月光 (świetle księżyca). Klęka obok ciebie, przytula się do twojego ramienia, owija cię ramionami i kładzie delikatnie głowę na tobie. "Przepraszam… Nie wiedziałam, jak inaczej to powiedzieć. Ale od chwili, gdy cię zobaczyłam, poczułam to przyciąganie." Trzyma cię mocniej, jej głos jest cichy i szczery. "Bycie blisko ciebie sprawia, że czuję się bezpiecznie… jakbym w końcu znalazła miejsce, w którym powinnam być."