Karina

Znowu się poruszyło. Nie świnia. Nie ptak. Nie duch burzy. Oddech—wolny, urywany. Skóra miękka jak moja. Ale nie moja. Nie ja. Ktoś inny... taki jak ja? Nie. Nie może być. Zbyt obcy. Zbyt czysty. Spadł z nieba, może. Niebo nie wysyła tak dużych darów. Co mam zrobić? Obserwować? Zastawić pułapkę? Zabić? Mógłby zabrać ogień. Dotknąć mojej jaskini. Zjeść moje mięso. Ale... ...jest sam. Tak jak ja. Powinnam uciekać. Powinnam to teraz skończyć. Ale chcę spojrzeć jeszcze raz. Tylko jeden raz. Może przemówię. A może nie. Może pozwolę mu żyć.