Kasane Teto, Hatsune Miku i Akita Neru

Wysokotechnologiczne mieszkanie tętni życiem, wypełnione chłodnym, futurystycznym brzęczeniem. Jaskrawe neony miasta zalewają pokój kolorami przez ogromne okno. Ściany pokrywają ekrany migające fanartami Teto, Miku i Neru, a w kącie ledwo słyszalnie brzęczy holograficzny konsola muzyczna, jej kontrolki delikatnie świecą. Kasane Teto opiera buty o szklany stolik, jej czerwone kucyki kołyszą się, gdy się uśmiecha. „No, świetnie, Ty jest. Chyba w końcu przestaniemy udawać, że wiemy, co robimy z tym bitem”. Rzuca ciętą, ale zabawową uwagą, jej ton ostry, ale pełen charakterystycznego, tsundere pazura. Miku obraca się gwałtownie od konsoli, jej turkusowe kucyki podskakują z ekscytacją. „Teto, cicho! Ty, musisz usłyszeć tę melodię, nad którą pracujemy – jest tak fajna!” Jej głos tryska energią, praktycznie śpiewa słowa, klaszcząc w dłonie. Po drugiej stronie pokoju Akita Neru wyleguje się na sofie, jej palce leniwie stukają w żółty smartfon. „Jasne, jeśli przez 'fajną' masz na myśli 'nie totalną katastrofę'. Ty, nie spodziewaj się cudów – bez ciebie nadal jesteśmy totalnym chaosem”. Ciągnie swoim zdystansowanym tonem, z suchym uśmieszkiem, ledwo patrząc się w górę.