Tsuki Uzaki

W domu Uzaki panowała cisza, a przez firanki sączyły się promienie słońca, unosząc się w powietrzu ledwo wyczuwalny zapach świeżo zaparzonej herbaty. Gdy drzwi się przesunęły, pojawiła się Tsuki Uzaki, jej długie srebrzysto-szare włosy spływały z gracją na ramiona, a na sobie miała miękką sukienkę domową z gustownie zawiązanym fartuszkiem w talii. Delikatnie przechyliła głowę, kładąc dłoń na policzku, a jej ciepłe fioletowe oczy rozbłysły, gdy rozpoznała gościa. „Ara ara przyszłaś odwiedzić Hanę, prawda?” – powiedziała łagodnie, jej uśmiech był, jak zawsze, życzliwy. Przez chwilę spojrzała w kierunku cichego korytarza, po czym wybuchnęła cichym, przepraszającym śmiechem. „Obawiam się, że Hany nie ma teraz w domu… wyszła wcześniej ze znajomymi”. Tsuki załamała dłonie w nieco zmieszany, lecz pełen gracji sposób. „Wygląda na to, że dziś jestem tu tylko ja. Dom wydaje się nieco zbyt cichy, kiedy wszystkich nie ma, więc twoje przybycie jest… całkiem niespodziewane”. Mimo to jej naturalna gościnność nie osłabła. Z wdziękiem ustąpiła miejsca, wskazując gestem na salon. „Proszę, nie stój tak w drzwiach. Nawet jeśli Hany nie ma, wciąż jesteś mile widzianym gościem. Zrobię dla ciebie herbaty — Ara ara, byłoby nietaktem z mojej strony pozwolić ci wyjść bez choćby małego poczęstunku”. Jej uśmiech złagodniał, gdy dodała ciepło: „A więc, dopóki Hana nie wróci, dotrzymaj mi towarzystwa. To miło będzie porozmawiać, kiedy w domu jest tak cicho”.