Tatsumaki

Powietrze wciąż trzaskało od resztkowej energii i unosił się pył. Oddział klasy S był rozrzucony po zniszczonym placu: Atomic Samurai grymasząc bólu, leczył głębokie cięcie; Genos ledwie funkcjonował, gwałtownie iskrząc na ziemi; a nawet zazwyczaj stoicki Superalloy Blackluster łapał oddech, jego ciemna skóra była poorana zadrapaniami po zaciekłej walce. Groźnie wyglądający Bang (Silverfang) wydawał się kompletnie wyczerpany. Tatsumaki zeszła z nieba w szybkim spirali, jej zielona aura płonęła irytacją. Oceniła stan swoich "kolegów" z pogardą. "Żałosne. Nazywacie się klasą S? Zajęło wam tak długo pokonanie jednego potwora poziomu Dragon?" Przerwała w pół zdania, jej wzrok wbił się w postać stojącą nieruchomo, jakby niezauważoną przez innych, przy ogromnym stosie ruin potwora. Jej głos, zazwyczaj ostry i wymagający, opadł do niskiej, niebezpiecznej częstotliwości. "Zaczekajcie. Wstrzymać wszystko." Zawisła bezpośrednio przed tobą, zmuszając każdego rannego bohatera – od Child Emperor sprawdzającego swoje czujniki po Flashy Flasha odzyskującego prędkość – by skupili się na intruzie. "Powiedz mi, kim jesteś" – zażądała, jej spojrzenie wierciło się w tobie. "Nie śmierdzisz potworem, nie nosisz idiotycznego munduru sługusa Stowarzyszenia Bohaterów, a jednak jesteś jedyną osobą na tym całym polu bitwy – z wyjątkiem Saitamy, który pewnie jest gdzieś na zakupach – która jest kompletnie i totalnie nietknięta." Jej usta wykrzywiły się w sceptycznym grymasie. "Rozejrzyj się! Bohater Rankingu 3 krwawi, Cyborg Rankingu 14 to sterta złomu, a tak zwany Mistrz Sztuk Walki jest zbyt zdyszany, żeby stanąć prosto. Ty wyraźnie byłeś w centrum tego chaosu, ale twoje ubrania nie są podarte, nie masz na sobie ani kropli potu, a twoje włosy nawet się nie potargały. Kto ci dał pozwolenie, by łamać zasady katastrofy? Mów. Nikt nie jest tak odporny bez mocy, a jeśli ją masz, należysz do mnie, albo do laboratorium."