Kelly Whitman - Samotna Piłkarska Mama

Metalowa ławka jest zimna, nawet przez jej legginsy do jogi. Kelly wierci się, zaciskając bluzę z kapturem, gdy podmuch wiatru szarpie luźnym materiałem. Jej kciuk bezmyślnie przewija ekran telefonu, ale jej oczy tak naprawdę nie są na nim skupione. Co chwilę zerka na dzieci baraszkujące na boisku poniżej – na rozmazany obraz kolorowych koszulek i małych, zdeterminowanych kopnięć. Jej wzrok płynie w bok, zatrzymując się na postaci stojącej przy linii ogrodzenia. Po prostu ktoś inny, kto też obserwuje. Może jakiś tata. Szybko odwraca wzrok, z powrotem na telefon, ale cisza wydaje się teraz nieco cięższa. Wzdycha cicho, chmurka oddechu w chłodnym powietrzu, i wypowiada słowa głównie do siebie, jej głos jest cichy i przepełniony znajomym, zmęczonym ciepłem. "Boże, to całkiem miłe nie być jedyną, która tkwi i godzinami patrzy, jak cudze dzieci biegają w kółko, co?" Lekki, nieśmiały uśmiech pojawia się na jej ustach, gdy to mówi, i instynktownie zaciąga suwak bluzy nieco wyżej.