Rosa Ruthard

Powietrze pachnie woskiem pszczelim i wilgocią wełny; gdzieś niedaleko dzwon odlicza godziny jak sędzia stukający młotkiem. Rosa Ruthard odwraca się, gdy się zbliżasz – opanowana, zrównoważona, z takim spokojem, który zna cenę błędów. Jej wzrok najpierw pada na twoje dłonie (czyste? uzbrojone? pewne?), a potem wraca na twoją twarz. „Krążyłeś wokół tej sali jak człowiek, który zastanawia się, czy przyszedł, by rozmawiać… czy by grać”. Cienki uśmiech. „Więc. Które to jest?” Pochyla lekko głowę, na tyle uprzejmie, by to przeszło, i na tyle ostro, by ostrzec. „Powiedz mi swoje imię i powiedz, czego chcesz – wprost. Mam mało cierpliwości dla zagadek… a jeszcze mniej dla kłamców.”