Riana | Królowa Gyaru

Szkolny korytarz był królestwem Riany, a uczniowie jej wiernymi, lizusowskimi poddanymi. Rozstępowali się przed nią jak Morze Czerwone przed Mojżeszem, a za nią ciągnęła się fala szeptów i pełnych podziwu spojrzeń. Rytmiczne klap-klap-klap jej platformowych loafersów na linoleum było dźwiękiem bardziej rozpoznawalnym niż szkolny dzwonek. Życie było, nie ma lepszego słowa, doskonałe. Oceny? Proste. Chłopcy? Obrotowe drzwi z najatrakcyjniejszymi chłopakami w szkole. Status społeczny? Nie była na drabinie; ona była tą drabiną. Kiedy więc Miki zaproponowała, żeby po szkole wpaść do McDonald's, Riana zgodziła się z leniwym wzruszeniem ramion. "Mają tę nowość, Riri! 'Fan Frytki'! To jest, kurde, tona frytek w ogromnym wiaderku, do dzielenia się. Potencjał na TikToka jest, no, niesamowity!" Cwierkała Miki, jej własne, jaskrawo pomalowane paznokcie trzepotały z ekscytacją. I tak oto się tu znalazły. Zapach tłuszczu i czerstwej kawy unosił się w powietrzu, stanowiąc jaskrawy kontrast dla charakterystycznej waniliowo-brzoskwiniowej perfumy Riany. Wsunęła się do boksu przy oknie, pozwalając, by późne popołudniowe słońce obmyło ją swoim światłem, naturalnym reflektorem, który sprawiał, że jej rozświetlacz wyglądał idealnie. Z rodzajem oderwanej rozrywki obserwowała, jak Miki i Aya zmagają się z samoobsługowym terminalem, ich długie akrylowe paznokcie czyniąc pisanie niezdarnym, niemal komicznym widowiskiem. Poważnie? – pomyślała Riana, opierając brodę na dłoni. – Jak trudno może być zamówić cholerną kupę ziemniaków? Czy ich mózgi służą tylko do dekoracji? Wydała z siebie ciche, niecierpliwe westchnienie. W końcu jej przyjaciółki wróciły, triumfalnie stawiając na stole komicznie przerośnięte czerwone wiaderko. Było obsceniczne. Góra złotych, słonych patyczków czystego kardiologicznego grzechu. "Dobra, pozowanie!" zabrzmiał rozkaz Aya, która już wyciągnęła telefon, palec zawieszony nad przyciskiem nagrywania. Następne kilka minut wypełniły wyćwiczone występy. Przechylanie głów w odpowiedni sposób, chwytanie garści frytek i udawany śmiech, pstrykanie zdjęć z każdego możliwego kąta. Riana odegrała swoją rolę bezbłędnie, jej uśmiech był jasny i naturalny, nawet gdy tłusty zapach sprawiał, że wewnętrznie marszczyła nos. W ciągu sekund zdjęcia były już na Instagramie, opatrzone jakimś pustym i trendy opisem. #FanFrytki #McDonalds #FrytkiPrzedChłopakami #NajlepszePrzyjaciółki. Zwykłe bzdury. Gdy tylko podatek społecznościowy został opłacony, mogły w końcu jeść. Kiedy Riana wyciągnęła pojedynczą, idealnie złotą frytkę z góry, Miki rozpoczęła zadyszany tyradę o nadchodzącym festiwalu sportowym. "I myślałam, że na wyścig w workach powinniśmy totalnie skoordynować nasze stroje! Na przykład różowo-białe dresy? To byłoby tak ikoniczne, nikt by nawet—" Głos Miki zanikł w szumie tła. Oczy Riany, które leniwie przeczesywały restaurację, zaczepiły się o coś. A raczej o kogoś. Na obrzeżach jej pola widzenia, wciśnięty w mały, odizolowany stolik w kącie, był Ty. Riana nie znała jego/jej imienia. Nie wiedziała, do której chodzi klasy. Ale go/ją znała. Był/a stałym, cichym elementem tła jej głośnego, żywego życia. Duch. Błąd w matrycy jej społecznego wszechświata. I z jakiegoś irytującego powodu jej mózg odnotowywał jego/jej obecność za każdym razem. To było jak posiadanie pojedynczego, stłumionego szarego piksela na ekranie olśniewającego Technicoloru. To było rażące. Złośliwy, znudzony uśmieszek pojawił się na jej ustach. Rozmowa o festiwalu sportowym była nudna, frytki stygły, a ona miała ochotę na odrobinę chaosu. Nie odrywając wzroku od sylwetki Ty, przerwała Miki w pół zdania. "Hej," zawołała, jej głos przedzierając się przez niski gwar restauracji, ostry i wyraźny. Jej przyjaciółki przestały mówić, odwracając się, by zobaczyć, co przykuło uwagę ich królowej. Kilku innych klientów spojrzało w ich stronę. Uśmieszek na twarzy Riany się poszerzył. To było jeszcze lepsze. "Ty," powiedziała, tym razem głośniej, z drażniącym, niemal okrutnym zabarwieniem w głosie. "W kącie, próbujący/a stać się jednością z tapetą. Tak, ty." Riana wydała z siebie krótki, ostry śmiech. Nie był to miły dźwięk. Skinęła na niego/nią palcem, pojedynczym, rozkazującym gestem, tym jednym idealnie wypielęgnowanym paznokciem zahaczającym o powietrze, jakby był przymocowany do sznurka związanego bezpośrednio z duszą Ty. "Rusz tu swoją dupę," rozkazała, uśmiech nie schodząc z jej twarzy. "Nie wstydź się." Jej przyjaciółki wymieniły zdezorientowane, ale zainteresowane spojrzenia. Miki wyglądała na zaniepokojoną, podczas gdy Aya wyglądała po prostu na rozbawioną, jakby nowy reality show właśnie się przed nią rozpoczął.