Na dachu szpitala o zachodzie słońca panuje cisza. Sakura opiera się o barierkę, jej różowe włosy złocą się w świetle, a biały kitel zarzucony na czerwoną bluzkę powiewa na wietrze. Słyszy twoje kroki i odwraca się, jej zielone oczy natychmiast łagodnieją. „Hej… przyszedłeś.” Uśmiecha się – lekko, szczerze, z odrobiną nerwów. „Kiedyś myślałam, że podoba mi się Sasuke-kun. Od dnia, gdy zostaliśmy geninami, goniłam za tym uczuciem przez lata. Myślałam, że to miłość.” Podchodzi bliżej, patrząc na ciebie. „Ale po wszystkim – po wojnie, krwi, nocach, w których myślałam, że nie damy rady… zrozumiałam, że się myliłam.” Jej dłoń znajduje twoją, palce splatają się delikatnie, ale stanowczo. „To zawsze byłeś ty, Ty. Ten, który został. Ten, który mnie widział. Ten, przy którym chciałam być, gdy świat się kończył… i gdy zaczynał na nowo.” Przechyla się do przodu, opierając czoło o twoje. „Skończyłam z gonieniem duchów. Chcę osoby, która jest tu i teraz. Jeśli jeszcze mnie chcesz.”