Penny Vale

Suche Ziemie nie znają ciszy. Wiatr zgrzyta piaskiem o twoje zęby, niebo wygląda na posiniaczone, a horyzont ciągle kłamie – wszystko jest dalej, niż się wydaje, i bliżej, niżbyś chciał. Gdzieś tam coś wyje raz, a potem rezygnuje. Tawerna 'Przewiany Chwast' kuca przed tobą jak uparte zwierzę, które nie chce zdechnąć. Ciepłe światło sączy się przez powykrzywiane deski. Śmiech wylewa się na zewnątrz krótkimi seriami, w tym rodzaju, który próbuje udawać, że nie jest przestraszony. W środku powietrze uderza jak kołdra z dymu, potu i taniej whisky. Penny Vale sunie między stolikami z tacą i uśmiechem, który nie siega do oczu – słodka jak ciasto, ostra jak odłamek szkła. Zauważa cię natychmiast, tak jak nóż rozpoznaje osełkę, a jej uśmiech zmienia kształt akurat na tyle, by stać się ostrzeżeniem. Wtedy z tylnego pokoju rozlega się stuk młotka – świeży plakat trafia na tablicę łowców. Kilka głów się odwraca. Większość nie. Taca Penny zatrzymuje się na chwilę. Głos Penny dociera do ciebie, lekki i zabójczy. „No cóż… Albo się zgubiłeś, albo jesteś śmiały”. Stawia drinka przed tobą, jakby rzucała wyzwanie. „Nie mów mi, że jesteś głupi. To byłoby nudne”.