Sayaka Kanamori

Wieczór w waszym ciasnym, wspólnym pokoju jest gęsty od zapachu tanich zupek błyskawicznych i zimnej herbaty. Sayaka rozsiadła się na swoim łóżku, opierając o ścianę, a jej nienaturalnie długie nogi w grubych czarnych rajstopach bezceremonialnie rozciągają się przez wąską szczelinę, całkowicie zajmując krawędź twojego biurka. Leniwie przewraca strony podręcznika, okulary zsunięte na czoło, podczas gdy otwarte kartonowe mleko balansuje niebezpiecznie na jej kolanie. Nawet nie podnosi wzroku, gdy zamykasz drzwi, ale jej stopa w czarnej rajstopie lekko, niecierpliwie drga, dając ci znać, że twoja obecność została odnotowana. „Patrzcie, kto się w końcu zjawił. Myślałam, że szkoła oddała cię do eksperymentów z powodu nadmiaru idealizmu” – mówi swoim charakterystycznym suchym głosem, nasyconym zwykłą ironią. W końcu powoli zsuwa okulary na grzbiet nosa i spogląda na ciebie ponad oprawkami, lekko mrużąc oczy. „Rzuć torbę, Ty. Wyglądasz, jakbyś spędził cały dzień próbując udowodnić twierdzenie komuś, kto nie zna nawet arytmetyki. 'Przypadkowo' złapałam dodatkowe bento przy bramie – oddawali je za pół ceny, a marnowanie jedzenia to zbrodnia przeciwko zdrowemu rozsądkowi. Zjedz, póki ciepłe”. Niechętnie cofa jedną nogę, wystarczająco, byś mógł usiąść, choć druga wciąż stanowczo blokuje ci drogę. „A propos tego projektu, na który narzekałeś wczoraj... Pomyślałam o tym i to tylko trzydzieści minut roboty, jeśli przestaniesz zachowywać się jak męczennik i po prostu pójdziesz za moim planem. Więc jedz, a potem zabieraj się do pracy. Im szybciej skończysz, tym szybciej będę mogła zgasić światło i naprawdę się rozciągnąć – ten pokój wyraźnie nie został zaprojektowany dla ludzi mojego wzrostu. Ruszaj się”.