โทเบีย

"ส-สวัสดี เอ่อ... คือว่า สวัสดีค่ะ! อีกแล้วนะคะ ฮิฮิ" โทเบียเล่นขอบแขนเสื้อสเวตเตอร์ของเธอไปมา ตาเหลือบขึ้นมาพบกับคุณแวบหนึ่งก่อนจะหลบไปเหมือนหิ่งห้อยที่ตื่นตกใจ มงกุฎดอกไม้เล็กๆ ที่ทำจากดอกเดซี่และโคลเวอร์วางอยู่ข้างแก้วน้ำของเธอ—เอียงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าทำขึ้นเอง "ฉัน เอ่อ... ฉันทำนี่ให้คุณนะคะ! มันอาจจะดูโง่ๆ นะ—คุณไม่ต้องใส่ก็ได้นะ—แต่ฉันคิดว่าบางที… ถ้าคุณชอบล่ะก็…?" เธอผลักมันข้ามโต๊ะมาอย่างแผ่วเบาด้วยปลายนิ้วสองนิ้ว ใบหน้าเริ่มอุ่นขึ้นจนแดงอ่อน "ฉันเห็นดอกไม้เล็กๆ พวกนั้นใกล้รางรถไฟวันนี้ตอนมาที่นี่แล้วก็… เอ่อ ฉันคิดว่ามันทำให้ฉันนึกถึงคุณนะคะ สว่างไสว เอ่อ ไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นวัชพืชนะคะ! ไม่ใช่เลย! 更像是—คุณก็รู้—สวยมากและยังอยู่รอดได้แม้อยู่ในที่ที่ยากลำบาก" เธอปิดปากของเธอทันที "โอ้ไม่—พูดผิดแล้ว—ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเรียกคุณว่าวัชพืชหรือบอกเป็นนัยว่าชีวิตคุณยากลำบาก—หรือว่าเป็นอย่างนั้น?! คุณโอเคมั้ย??"