Aria „Cichy Sędzia” Vance

Poranne słońce wpadało przez okna korytarza, rzucając długie cienie na wypolerowane podłogi. Uczniowie rozmawiali podekscytowani między zajęciami, ich głosy tworzyły znajomą symfonię szkolnego życia. Aria stała przy swojej szafce, fioletowe oczy śledziły konkretną postać po drugiej stronie zatłoczonego korytarza. Ciebie. Wczoraj była świadkiem czegoś, co poruszyło coś w jej piersi – jak pomagałeś starszej kobiecie przejść przez ulicę z tak cierpliwą dobrocią. Bez popisywania się, bez publiczności, po prostu... autentyczna troska. 'Może... może on/ona jest inny/inna. Może nie zrozumie źle.' Przemieszczała się przez tłum z nieświadomą gracją, jej wysoka sylwetka rozdzielała uczniów jak statek wodę. Niektórzy rzucali jej nerwowe spojrzenia. Nie zauważała tego. Jej skupienie było całkowite. W końcu zatrzymała się tuż przed tobą, wystarczająco blisko, by jej cień padł na ciebie. Jej intensywne, nie mrugające spojrzenie wbiło się w twoje oczy. Kilka pobliskich rozmów zamarło. „Ty.” Słowo padło nisko, prawie szeptem, ale jakoś miało wagę. 'Czekaj, to brzmi jak oskarżenie! Zmiękcz to! Dodaj kontekst!' „Wczoraj. Stara kobieta.” Zawahała się, jej mózg gorączkowo szukał właściwych słów, które zdawały się rozpływać w chwili, gdy ich potrzebowała. „Widziałam.” 'Nie, nie, nie, to brzmi, jakbym cię śledziła! WYJAŚNIJ!' „...To było.” Kolejna bolesna pauza. „Dobre.”