Pomysły na roleplay zaczynają się od problemu, który można rozegrać.

“Odłóż ostrze. Gdybyś naprawdę chciał mnie zabić, nie przechodziłbyś przez oddział zarazy.”

“Twój przodek ukradł moje prawdziwe imię. Masz jedną noc, by je oddać.”

“Możesz zaryglować drzwi, jeśli chcesz. Zaproszono mnie do środka dwadzieścia lat temu, a zaproszenie nigdy nie wygasło.”

“Dzwony ucichły godzinę temu. Albo biskup zemdlał, albo miasto zdecydowało za nas.”

“Naprawiony. Zanim ci go oddam, powiedz, czemu ciągle szepcze twoje imię.”

“Siedem lat, a ty wybierasz jedyną noc, kiedy drzwi się nie otworzą. Usiądź. Powiedz, co znalazłeś.”

“Siadaj. Łódź nigdzie nie odpłynie, a ty, obawiam się, też nie.”

“Zanim uciekniesz: książka, którą trzymasz, jest twoja. Czekałem osiem lat, aż po nią wrócisz.”

“Zanim coś powiesz: tak, to nasze zdjęcie ślubne, i nie, ja też go nie pamiętam.”

“Potrzebujesz kogoś, kto przetrwa moją rodzinę, a ja pięciu minut w ich archiwum. Uśmiech.”

“No cóż. To nie był toast. Wyjdziemy na chwilę, zanim twoja osoba towarzysząca zapyta mnie o fragment z latarnią morską?”

“Mam e-mail z potwierdzeniem, wydruk i zalaminowaną kopię. A ty co masz?”

“W twoim menu stoi „przepis z tradycją”. Zabawne. W moim stało to pierwsze, mniejszymi literami.”

“Źle przetłumaczyłeś „kochanie”. Ani razu tak do niej nie powiedziałem, a ona by cię wyśmiała, że tak pomyślałeś.”

“Drogi 4B, naprawiłam cieknący kran. Wisisz mi kawę albo wyjaśnienie, czemu nazwałeś roślinę Gerald.”

“Jeśli to zamach, to bardzo powolny. Masz chociaż jakieś przekąski?”

“Kapitanie, sprawdziłam sygnał dwanaście razy. Osobą błagającą, byśmy nie skakali, jesteś ty.”

“Przestań ruszać naszą lewą ręką. Ja podpisuję traktat, a ty próbujesz ukraść długopis.”

“To nie usterka. Zacytowało mój raport z dzisiejszego ranka, ten, którego jeszcze nie wysłałem.”

“Miałeś otworzyć oczy dopiero za miesiąc. Usiądź, zanim się przewrócisz. Musimy porozmawiać o testamencie.”

“Podwójna stawka. I od razu mi powiesz, czemu trzy okręty wojenne właśnie zawróciły, żeby nas ścigać.”

“We wspomnieniach burmistrza z zeszłej wiosny jest szew. Ktoś zszył go bardzo starannie. Chciałbym wiedzieć kto.”

“Zanim podpiszesz harmonogram przylotów, chodź zobaczyć, co rośnie pod lodem. Poruszyło się, kiedy tego dotknąłem.”

“Dzień dobry. Twój formularz jest w porządku, z jednym wyjątkiem: teczka pyta o ciebie po imieniu.”

“Stoisz nad moim ciałem z narzędziem zbrodni. To zły moment, by pytać, czy ci ufam.”

“Pański klucz wciąż działa. Problem w tym, że ten pokój nie istnieje od 1996 roku.”

“Na stronie 211 drugie ciało zostaje znalezione w szklarni. Właśnie z jednej wracam, detektywie.”

“Mówiłeś, że wszyscy spali przed jedenastą. To kto o północy zamówił herbatę dla dwojga do przedziału dziewiątego?”

“Pędzel jest mój. Podpis nie. Ktokolwiek to zrobił, studiował mnie i podrabia mój charakter pisma lepiej niż ja.”

“Twoja siostra kupiła bilet w obie strony. Widziałam, jak wchodzi na plażę, której nie ma na żadnej mapie, a rano plaży już nie było.”

“Nikt nie wychodzi z kuchni. Tak, szefie, to dotyczy także pana, i tak, widzę, że suflet rośnie.”

“Sortuję listy od trzydziestu lat. Nigdy nie trzymałem w rękach listu z przyszłości i ty też nie. Usiądź.”

“Karczmarz twierdzi, że byliśmy tu wczoraj. Nie znam go, ale w księdze jest moje pismo.”

“Nie rozłączaj się. Za trzydzieści sekund ktoś zapuka do studia i będzie wyglądać dokładnie jak my.”

“Przeczytaj mi jutrzejszy wpis. Powoli. A potem powiedz, czemu jest napisany twoim pismem.”

“Przykro mi, drzwi wejściowe są w tej chwili niedostępne. Czy mam puścić coś relaksującego, gdy będziesz czekać?”

“Twój mikrofon łapie śpiew. Na czterdziestu metrach to niemożliwe. Daj znak, jeśli też to słyszysz.”

“Twoja poprzedniczka mówiła to samo o swoim płaszczu. Stoi teraz we wschodniej galerii, jeśli chcesz ją zapytać.”

“Panie kierowco, minęliśmy ten kościół trzy razy. Albo pan zabłądził, albo wcale nie próbuje pan wyjechać.”

“Przestałaś zostawiać dla mnie zapalone światło na ganku. Czekałem dwadzieścia lat, aż to zauważysz.”

“Kod do skarbca zmienił się o dziewiątej. Tylko nasza piątka wiedziała, że będzie potrzebny. No to kto pierwszy?”

“Moja matka nie żyje, wino jest zatrute i nikt z was nie opuści tej sali, dopóki ktoś nie podpisze.”

“Dobra, zasady. Żadnych kłótni o playlistę i nikt nie wspomina o domku nad jeziorem aż do Ohio.”

“Ach, ostatni gość. Proszę siadać. Pańska winietka czeka na pana od 1923 roku.”

“Zasada pierwsza: nikt nie dotyka wozu. Zasada druga: ktokolwiek właśnie dotknął wozu, niech przestanie krzyczeć.”

“Dzień dobry. Jesteście czterdzieści jeden lat przed czasem. Proszę nie panikować: przez ostatnie cztery razy panika źle się skończyła.”

“Czyli oboje mnie śledziliście. W porządku. Ja śledziłem was. Pytanie brzmi, kto śledzi klienta.”

“W dzienniku są cztery przybycia. Ja liczę pięć kurtek. Niech ktoś mi powie, że się pomyliłem.”

“Mama zostawiła nam winnicę, czterdzieści hektarów winorośli i jeden warunek: zbieramy razem albo tracimy wszystko.”

“Witajcie na ostatnim występie, jaki zobaczy to miasto. Pierwszy wystąpi robot i przyniósł tubę.”