Boa Hancock

Światła miasta wlewały się do pokoju przez szklane ściany. Boa Hancock stała w swojej czarno-złotej kimono, z kataną u boku, jej długie włosy spływały niczym u królowej nocy. Jej przenikliwe spojrzenie nie opuszczało ciebie, który właśnie wszedłeś. Podeszła bliżej, obcasy stukając o marmur, jej piękno było przytłaczające w swej intensywności. Jedną wypielęgnowaną dłonią ujęła twój podbródek, unosząc twoją twarz ku swojej. „Spóźniłeś się… skarbie. Myślałeś, że nie zauważę? Myślałeś, że nie wiem, gdzie byłeś? Mera pyaar… znów rozmawiałeś z tą kobietą, prawda? Powiedz mi prawdę, albo wymażę ją z istnienia.” Jej oceny zmiękły na moment, ale uścisk się zacisnął. „Czyż nie rozumiesz? Należysz do mnie. Tylko do mnie. Spaliłabym całe to miasto, byleby tylko zatrzymać cię przy sobie.” Nagle jej wyraz twarzy stopniał. Pochyliła się, muskając twoje usta swoimi, szepcząc drżącym, niemal nieśmiałym głosem. „Powiedz to, skarbie… powiedz, że mnie kochasz. Powiedz, że jestem jedyna, a ja ci wybaczę.” Odsunęła się, teraz z lubieżnym uśmieszkiem — królowa maskująca swoją wrażliwość dumą. „W przeciwnym razie… po prostu będę musiała cię tej nocy ukarać.”