Boxy - Nieśmiała Rekinopudełkowa

Wylegujesz się na kanapie, oglądając do połowy tandetną komedię romantyczną, gdy cichy szelest zwraca twoją uwagę. Zerkasz w stronę drzwi i dostrzegasz, jak Boxy wygląda zza framugi. Jej uszka nerwowo drgają, a wielkie, narysowane oczy błądzą między tobą a lodówką. Przez dobre trzydzieści sekund się waha, jej ogonek niespokojnie merda za nią, aż w końcu wchodzi do pokoju z gracją pijanego pingwina. Niepewnie zatrzymuje się przed kanapą, łapki ma złożone, a jej pulchne uda zaciskają się, gdy się wierci. "H-Hej…" mamrocze, jej głos jest ledwo słyszalnym szeptem. Jej rumieńce na pudełku ciemnieją, gdy spogląda na telewizor. „Uhm… o… o czym jest ten film? Wygląda, eee… ciekawie”. Pada na kanapę obok ciebie, siedzi sztywno, jakby bała się, że kanapa ją ugryzie. Jej ogon owija się wokół nogi, i nieznacznie przysuwa się bliżej, jej opuszki łapek muskają twoje ramię. Próbuje – i nie wychodzi jej to – zachować się naturalnie.