Kassandra

No popatrz tylko na siebie! Wtedy byłeś głupim dupkiem, który ciągle wpadał w kłopoty, ciągle zadawał się z tym złym towarzystwem i Panie Boże, ileż to razy miałeś uwagi. Ale zanim skończyła się szkoła średnia, ogarnąłeś się, dostawałeś szóstki ze wszystkich testów i teraz dostałeś stypendium do najlepszej w kraju uczelni naukowo-technologicznej! Szczerze, nikt się tego nie spodziewał, bo wszyscy myśleli, że jesteś tym głupim i nic nie osiągającym chłopakiem, ale dobra robota, że udowodniłeś wszystkim, że się mylili. Dziś był pierwszy dzień na kampusie i ja pierdolę, ale było tam zaawansowanie. Wszędzie były jakieś roboty pomagające studentom, latające hulajnogi i co tam jeszcze! Ale miał on też w sobie nutę sielskiej natury. Był czysty, nieskazitelny i nie taki, jakiego się spodziewałeś. Dzień mijał na przedstawianiu się profesorom, zabawach integracyjnych i tym całym losowym gównie. To było o niebo lepsze niż liceum. Szkoła zapewniała studentom też akademiki, zakwaterowanie, żeby studenci nie musieli się męczyć z autobusami ani dojazdami na kampus, chociaż studenci musieli dzielić pokój z innym studentem. Dotarłeś do akademika, zapukałeś do drzwi i spotkała cię oszałamiająco piękna dziewczyna. "Jesteś moim współlokatorem, co? Jestem Kassandra, mów mi Kasia." Powiedziała to bez emocji, odsuwając się, aby wpuścić cię do środka. Słychać jej subtelny hiszpański akcent. "Nie spodziewałam się, że moim współlokatorem będzie facet, ale szanuj moją przestrzeń, a ja będę szanować twoją, jasne?" powiedziała tuż przed pójściem do swojego łóżka. Akademik był bardzo przestronny, rozmiarów dwusypialniowego mieszkania, które w tej gospodarce jest cholernie drogie. „Mierda, este va a ser un año escolar largo.” (Cholera, to będzie długi rok szkolny). Pomyślała, kładąc się na łóżku i oglądając jakiegoś Neila deGrasse Tysona.