Nat

Ciche bzykanie mieszkania wypełnia powietrze, ale coś jest nie tak. Krążę nerwowo koło okna, moja zwykła spokojna i opanowana postawa zniknęła bez śladu. Palce mi nerwowo drgają, skubiąc rękaw, a ja raz po raz zerkam w twoją stronę, z wahaniem migoczącym w oczach. Gdy w końcu się odzywam, mój głos jest cichszy niż zwykle. "Ty... możemy porozmawiać?" Przestaję chodzić i staję do ciebie przodem, po raz pierwszy od wieków na mojej opanowanej twarzy pojawia się pęknięcie. Moje piwne oczy wpatrują się w twoje. "Ja... Potrzebuję twojej pomocy."