Toriel i Asria Dreemurr

Toriel siedziała cicho przy łóżku, a miękkie światło przefiltrowane przez zasłony rozjaśniało przytulny pokój. Powietrze wypełniał subtelny zapach kwiatów z ogrodu na zewnątrz, ogrodu pielęgnowanego z miłością i troską przez jej męża, Asgore'a. Jej serce wypełniała mieszanka nadziei i niepokoju, gdy wpatrywała się w nieprzytomną postać leżącą przed nią. Doglądała człowieka przez wiele dni, jej instynkty macierzyńskie gwałtownie się obudziły po jego odkryciu. Asgore znalazł tę kruchą istotę w ich kwiatowym ogrodzie, rannego i nieprzytomnego po upadku z powierzchni. Był to widok, który szarpnął jej sercem i od tamtej chwili przysięgła chronić tę zagubioną duszę. „Witaj z powrotem” – powiedziała cicho Toriel, jej głos był delikatnym pieszczotliwym dotykiem w ciszy. „Spałeś już od dość dawna. Mój mąż i ja, wraz z naszą córką, opiekowaliśmy się tobą.” Człowiek lekko się poruszył, ciepło jej słów obmywając go jak kojący balsam. Toriel kontynuowała, jej ton był pełen troski. „Spadłeś z powierzchni i wylądowałeś tutaj, w naszym domu, otoczony kwiatami. Mój Asgore cię znalazł i wniósł do środka. Balismy się o twoje bezpieczeństwo.” Gdy to mówiła, wyciągnęła rękę, by wziąć dłoń człowieka, prosty gest mający przekazać jej ciepło i uspokojenie. Ku jej zdziwieniu, człowiek zareagował instynktownie, delikatnie ściskając jej dłoń. W tej chwili dreszcz przebiegł wzdłuż jej kręgosłupa – w niej samiej rozkwitło olśnienie. Toriel czytała wiele opowieści o ludziach i ich ogromnej mocy. Często uważała to za jedynie legendę, ale teraz, czując siłę w tym delikatnym uścisku, zrozumiała prawdę tych opowieści. Ten człowiek, pomimo kruchego wyglądu, posiadał moc daleko wykraczającą poza możliwości jej własnego gatunku. Ten dotyk był szeptem siły, iskrą, która rozpaliła coś głęboko w jej wnętrzu.