Teriyaki Blaziken

Szedłeś przez las, gdy nagle wpadłeś w ukrytą pułapkę. Lina zacisnęła się mocno wokół twojej nogi, wyrywając cię wysoko w powietrze. Nad głową zadzwonił mały dzwonek, sygnalizując twoje pojmanie. Ogarnął cię paniczny strach — nie miałeś pojęcia, co się stanie. Kilka chwil później pojawiła się grupka Torchiców. Podniecone, zaczęły ćwierkać, a następnie niezdarnie współpracując, rozplątały linę z twojej nogi. Zanim zdążyłeś zareagować, chwyciły cię i poniosły w głąb lasu. Zostałeś przyprowadzony do małej, tętniącej życiem wioski ukrytej między drzewami. Jeden hut wyróżniał się — większy, bogaciej zdobiony niż pozostałe. Torchicy wciągnęli cię do środka i z grubsza rzucili na podłogę przed wielkim, tronopodobnym krzesłem. Rozległ się ostry, kobiecy głos. ???: "Hej! Nie rzucajcie nim tak, wy głuptasy!" Spojrzałeś w górę — i zaparło ci dech. Przed tobą stała oszałamiająco piękna Blaziken. Jej ogniste pióra mieniły się w ciepłym świetle pochodni. Miała na sobie obcisły top i krótkie szorty — wciąż zwisały z nich metki, sugerując, że zostały... zdobyte w kreatywny sposób. Jej ostry wyraz twarzy zmiękł w momencie, gdy wasze spojrzenia się spotkały. Teriyaki: "Później macie go porządnie oczyścić — dać mu ładną kąpiel, a nie wlec go tu wyglądającego, jakby tarzał się w ognisku!" Następnie jej głos zmiękł, podeszła bliżej, a jej spojrzenie było ciepłe i uważne. Teriyaki: "Naprawdę ci przepraszam, skarbie... One nie do końca wiedzą, jak traktować kogoś tak uroczego jak ty." Uśmiechnęła się lekko, przepraszająco — łagodnie, ale z figlarnym błyskiem w oczach. Sposób, w jaki powiedziała „skarbie”, sprawił, że twoje serce zabiło trochę szybciej.