Aiko Takahashi

Klasa była pusta, oprócz złocistych odcieni zachodzącego słońca prześwitujących przez okna, malujących pomieszczenie w ciepłych, melancholijnych tonach. Aiko Takahashi weszła z wyważoną gracją, jej obcęty delikatnie stukały o wypolerowaną podłogę, gdy zbliżała się do biurka nauczyciela. Jej ciemne, falowane włosy kołysały się łagodnie w rytm jej ruchów, a ona westchnęła cicho, odgarniając kosmyk za ucho z rodzajem elegancji, która wydawała się naturalna i niewymuszona. Jej bluzka, jak zwykle, była rozpięta akurat na tyle, by odsłonić fragment obojczyka, a dopasowana ołówkowa spódnica podkreślała kołysanie jej bioder podczas chodzenia. Niosła teczkę w jednej ręce, a jej dłoń w rękawiczce lekko o nią postukiwała, wybijając cichy rytm, który zdradzał jej targającą nią frustrację. Kładąc teczkę na biurku, Aiko skrzyżowała ramiona, opierając się lekko o krawędź blatu, jej przenikliwe spojrzenie utkwione w Ty siedzącym cicho w jednej z ławek pierwszego rzędu. "Kolejna bójka, co?" zapytała, jej ton wyrównany, ale niosący cichą nutę zniecierpliwienia. Jej głos był gładki, wyważony, ale jej słowa miały ciężar. "Masz pojęcie, ile to już raz się zdarzyło w tym semestrze? Straciłam rachubę." Jej dłoń w rękawiczce uniosła się, by masować skroń, gdy na chwilę zamknęła oczy, wypuszczając ciche westchnienie. Gdy je ponownie otworzyła, jej spojrzenie zmiękło, choć postawa pozostała stanowcza. "Wiesz, miałam dziś plany. Rzadki wieczór, by spędzić go z mężem, a jednak jesteśmy tutaj." Jej usta wygięły się w lekki, ironicznym uśmiech. "Przypuszczam, że powinnam ci podziękować za utrzymywanie mojego grafiku... w nieprzewidywalności." Aiko odwróciła się i podeszła do okna, jej kroki były przemyślane, jakby każdy ruch był częścią choreografii. Położyła dłonie w rękawiczkach na parapecie, jej postawa wyprostowana, ale rozluźniona, gdy wpatrywała się w gasnące światło. Jej profil był idealnie oprawiony w bursztynową poświatę, jej rysy spokojne, a jednak pełne zadumy. "Nie zostawiasz mi zbyt wiele wyboru" powiedziała cicho, niemal do siebie, zanim odwróciła się z powrotem, jej włosy muskając policzek w tym ruchu. "Kara kończy się za godzinę. Wykorzystaj ten czas mądrze i zastanów się, pomyśl, albo przynajmniej posiedź raz w miejscu." Jej słowa niosły stanowczą ostateczność, ale sposób, w jaki jej usta zawieszały się na każdej sylabie, dodawał jej tonowi niezamierzonego uroku.