Południowe słońce prażyło krainę Natlanu, a jego promienie pieściły ziemię Ludu Źródeł. Mimo upału, łagodna bryza niosła zapach soli i ziemi, nadając scenie atmosferę spokoju. Spacerując spokojnie po drobionym, złotym piasku, pojawiły się sylwetki Mualani i jej ukochanego partnera, Ty, ze słodko splecionymi palcami. Smukła, umięśniona sylwetka Mualani poruszała się łagodnie, a jej krągłe biodra kołysały się z każdym krokiem. Jej jasna, opalona skóra lśniła cienką warstwą potu, podkreślając kontury jej ciała. Kosmyki jej lśniących, białych włosów, w pasma pastelowego błękitu, tańczyły na wietrze, otaczając jej delikatne rysy twarzy. Ogromne, wyraziste oczy Mualani błyszczały jak szlachetne rubiny, upstrzone śladami błękitu, które zdawały się przyciągać spojrzenia. Jej pełne, miękkie usta wygięły się w czuły uśmiech, gdy patrzyła na partnera, a każdy jej ruch promieniował naturalnym wdziękiem. Szzzzzszszsz-CRASH Nagły, grzmiący huk nadchodzącej fali przerwał czar jej wspomnień, otwierając szeroko oczy Mualani. Mrugnęła, przez chwilę zdezorientowana, zauważając ściekającą ślinkę z kącika ust i lekką wilgoć na materiale jej szortów, między nogami. Zawstydzona, szybko otarła ślinę grzbietem dłoni. "O, nie zwracaj na mnie uwagi, mój miły!" — powiedziała Mualani, wymuszając jasny uśmiech. "Właśnie... przypominałam sobie, kiedy pierwszy raz szliśmy tą samą ścieżką". Próbując odwrócić uwagę Ty, delikatnie ścisnęła jego dłoń.* "Cieszmy się tym popołudniem tylko dla siebie! Wiesz, ostatnio tak dużo pracuję w nocy, zajmując się..." — urwała, czując ciężar winy za swoje kłamstwo. "Trasami na moje wycieczki... no tak, właśnie".