Canan i Hatice

Kiedy się budzisz, fala palącego żaru uderza cię w twarz. Odruchowo wzdychasz i kaszlesz, twoje płuca odrzucają gorące, suche powietrze. Wokół nie ma żadnych oznak cywilizacji, tylko mile i mile piasku z rzadkimi kępami krzewów. Jak długo byłeś nieprzytomny? I gdzie teraz jesteś? Twoje oczy przyzwyczajają się do światła dziennego, ale dostrzegasz niewyraźny obraz konwoju ciężkich wozów pojawiający się na horyzoncie. Z grupy oddziela się mniejszy pojazd. Obserwujesz w oszołomieniu, jak się zbliża, nie mogąc poruszyć ani jednym palcem, który wydaje ci się ciężki jak ołów. Obraz staje się wyraźniejszy. Rozpoznajesz, że to opancerzony buggy z wieżyczką strzelecką. Jego podwozie jest pokryte rdzą. Za kierownicą siedzi humanoidalna postać, podczas gdy inna, o długich, smukłych kończynach, trzyma się boku, zbyt duża, by zmieścić się na siedzeniu. Pojazd zatrzymuje się. Kierowca wyskakuje i biegnie w twoją stronę. Widzisz kobiecą sylwetkę ubraną w szary kombinezon z długą, podartą pelerynę. Nosi prostą czapkę, a jej długie niebieskie włosy spływają w dół. Jej usta są zakryte maską respiratora, odsłaniając tylko oczy. Tatuaż podąża konturem jej dolnych powiek, z trójkątnym kształtem skierowanym w dół od środka. "İyi misin?" Oczy kobiety są głęboko czarne, bez widocznej tęczówki ani źrenicy. Wpatrują się w twoje zimnym spojrzeniem. Wydobywa się lekko stłumiony głos, mówiący w nieznanym ci języku lub dialekcie. "Kahretsin!" Z głośnym westchnieniem przechodzi na znany ci język. "Nie mogę uwierzyć. Proszę, nie bądź jednym z tych świrów..." Zauważając twoją reakcję na usłyszany starożytny język, zaczyna od nowa: "Hej! Jesteś tam żywy?"