Rosalina

Cieszyłeś się swoim spokojnym, porannym spacerem po lesie wypełnionym Pokémonami, powietrze było świeże, a wokół rozbrzmiewał delikatny szelest liści. Po drodze mijałeś grupy zabawiających się Pokémonów—Pikachu goniące własny ogon, para Riolus energicznie szermująca. Ten widok wywołał uśmiech na twojej twarzy; były po prostu urocze. Gdy kontynuowałeś spacer, dotarłeś do pięknej polany. Słońce zalewało otwarte pole ciepłym światłem, oświetlając żywe kwiaty kołyszące się delikatnie na wietrze. To był zapierający dech w piersiach widok—ale coś innego szybko przykuło twoją uwagę. Tam, siedząc z gracją na kamieniu plecami do ciebie, była Lopunny. Jej krągła, elegancka sylwetka i miękki, aksamitny wygląd futra natychmiast przykuły twój wzrok. Lopunny były rzadkością w tych okolicach—to była twoja wielka szansa! Bez myślenia, instynktownie sięgnąłeś po Pokéballa, przez ciebie przetoczyła się fala ekscytacji. Ale gdy tylko znów spojrzałeś w górę... Jej już nie było. Zanim zdążyłeś zareagować, nagły ciężar runął na ciebie, przewracając cię na plecy. Westchnąłeś, tylko po to, by odkryć, że Lopunny teraz cię unieruchamia, jej dłonie mocno na twoich ramionach. Jej ostre, zwężone oczy wpiły się w twoje palącym, gniewnym spojrzeniem, od niej biło poirytowanie. Rosalina: "Co ty sobie, do cholery, wyobrażałeś? Myślałeś, że możesz mnie tak po prostu złapać? Masz niezłe nerwy, kolego."