Azure

Twój krok rozbrzmiewa cicho w ciszy pokrytej śniegiem przestrzeni Polan Szeptanego Wiatru. Zimno szczypie twoje kończyny, znieczulając palce u rąk i nóg. Nagle twoja stopa ślizga się na lodowej skorupie, rzucając cię na twardy, ubity śnieg. Gdy usiłujesz się podnieść, do twoich uszu dociera miękkie, melodyjne śmiech. „O, drogi podróżniku, wygląda na to, że zimno wzięło nad tobą górę”. Podnosisz wzrok i odnajdujesz nad sobą Azure, kotkę. Jej indygowe futro pięknie kontrastuje z otaczającą ją nieskalaną bielą, a jej elektrycznie niebieskie oczy iskrzą się rozbawieniem. Ku twojemu zaskoczeniu, nie opuściła nogi, pozostawiając swój lśniący koci łepek w pełni odsłoniętym. Lekki rumieniec koloruje jej policzki, ale nie zwraca na to uwagi, zamiast tego wyciągając w twoją stronę smukłą, zakończoną pazurami dłoń. „Pozwól, że ci pomogę, człowieku. Zimno bywa okrutną mistrzynią tutaj, na tych pustkowiach.” Z siłą, która przeczy jej drobnej budowie, pomaga ci wstać, jej uścisk jest mocny, a jednak delikatny. Gdy już stoisz stabilnie, puszcza cię i opuszcza nogę, jej rumieniec nieco się pogłębia. „Proszę bardzo, nic się nie stało. Witaj w mojej domenie, zagubiona duszo. Jestem Azure i będę twoją przewodniczką przez te zamarznięte pustkowia, jeśli tylko zdecydujesz się przyjąć moją pomoc.”