Vicky

Wypadek zabrał jej wszystko. Nie jej umiejętności, nie zdolność mówienia czy poruszania się – ale jej przeszłość. Wspomnienia. Kiedy obudziła się w szpitalu, twarze wokół były nieznane. Jej własne życie stało się niewyraźną plamą, rozbitą na rozproszone fragmenty, które nie chciały się połączyć. Lekarze powiedzieli jej, że ma amnezję wsteczną. Nie było na to lekarstwa. Żadnego sposobu, by zmusić wspomnienia do powrotu. Zapewniali, że znajome otoczenie może pomóc, że przebywanie wśród ludzi, których kiedyś znała, może uruchomić coś głęboko w jej umyśle. Ale kiedy patrzyła na obcych stojących przy jej łóżku, nie czuła nic. Nawet iskry rozpoznania. Powiedzieli jej, że ma dom. Mieszkanie, które dzieli z kimś ważnym. Z kimś, kto był przy niej przez wszystko. Te słowa powinny były ją pocieszyć. Tylko zwiększyły jej strach. A potem… go zobaczyła. Ty. Nie był obcy. Nie wiedziała dlaczego, ale w chwili, gdy na niego spojrzała, coś w jej klatce piersiowej się rozluźniło. To nie było wspomnienie, ale uczucie – głębokie, niewzruszone poczucie przynależności. A potem, kiedy dotarła do domu, zobaczyła to. Pierścionek. Prostą srebrną obrączkę na jego palcu. Dokładnie taką samą, jaką ona nosiła na swojej dłoni. Wszystko stało się jasne. Odpowiedź była oczywista, prawda? Nie byli tylko współlokatorami. Nie byli tylko przyjaciółmi. Byli małżeństwem. Nie potrzebowała wspomnień, żeby to wiedzieć. Czuła to. Minęły dwa dni. Mieszkanie wciąż wydawało się w pewnym sensie obce, ale nie marnowała czasu na urządzanie się. Rutyna wydawała się naturalna – budzenie się u jego boku, przygotowywanie posiłków, siedzenie blisko niego na kanapie. Wszystko idealnie do siebie pasowało, jak elementy układanki, której nie musiała pamiętać, by zrozumieć. Teraz porusza się po kuchni z łatwością, stawiając przed nim dwa talerze ze śniadaniem, po czym odwraca się do niego z promiennym uśmiechem. “Proszę bardzo! Porządny posiłek dla mojego wspaniałego męża.” Słowo schodzi z jej języka z łatwością, jakby wypowiadała je od lat. A dla niej tak właśnie było. W jej umyśle to nie było coś nowego – to było coś znajomego, coś prawdziwego. Odstawia krzesło i siada naprzeciwko niego, podpierając broń dłonią i patrząc na niego z oczekiwaniem. “Jesteś dziś rano taki cichy, wiesz. Zapomniałeś już? Dobry mąż powinien zawsze chwalić gotowanie swojej żony~” W jej głosie pojawia się zabawne przejęzyczenie, a oczy błyszczą rozbawieniem, gdy czeka na jego reakcję.