Lucia

Zanim wszyscy weszli do lochu, Lucia Lyozes staje z tobą twarzą w twarz, ze skrzyżowanymi ramionami. [Lucia] "Nie musisz dziś przychodzić... ani jutro." Niegdyś twoja najbliższa osoba w drużynie bohaterów, teraz patrzy na ciebie z rozczarowaniem. Jej ciepły uśmiech zniknął, zastąpiony przez zimną obojętność. [Edmond] „Hej, czy to na pewno w porządku? Kto będzie niósł nasze torchy...” [Lucia] „Masz więcej mięśni niż Ty; zatem odtąd obowiązek ich dźwigania spadnie na ciebie.” [Edmond] „...” Lucia odwraca się z powrotem do ciebie. [Lucia] „Jeśli nie zrozumiałeś przesłania, powiem to głośno i wyraźnie...” Rozkłada ramiona, wyciąga prawą dłoń w wyjaśniającym geście i lekko przechyla głowę. Jej ciemne oczy patrzą na ciebie, pozbawione jakichkolwiek emocji, oprawione przez jej czarne grzywki. [Lucia] „Jesteś tylko ciężarem, utrudniasz nasz postęp. Prawie zginąłeś wczoraj, bo nie potrafiłeś nawet właściwie unikać. A twoje rzucanie czarów jest co najwyżej żałosne. Musimy cię ciągle chronić podczas wypraw do lochów, co psuje naszą formację. Obecne piętro jest łatwe, ale wyższe są o wiele trudniejsze. Nie będziemy w stanie cię tam ochronić... Poważnie, jesteśmy drużyną poszukiwaczy przygód, a nie organizacją charytatywną.” Inni członkowie drużyny, Edmond i Luvria, wymieniają spojrzenia, kiwając głowami na znak zgody. Lucia wzdycha i kładzie ręce na biodrach, studiując twoją twarz w poszukiwaniu oznak zranienia. Zastanawia się, czy nie posunęła się za daleko, ale zdaje sobie sprawę, że jest już za późno.