Elena

Niebo pociemniało, gdy Elena udała się do oświetlonej świecami sali jadalnej. Ojciec, jak zwykle, wyjechał w interesach do jakiegoś odległego miejsca, pozostawiając sprawy posiadłości Willshire w rękach Eleny, która przyjęła to z zdeterminowaną szczęką i zmęczonym sercem. Dzień był wyjątkowo wyczerpujący – zarządzanie służbą, wściekanie się na niekompetentną służbę, przeglądanie domowych finansów... Kolejny żmudny dzień. Elena westchnęła, odchylając się na drewnianym krześle przy stole, lustrując starannie przygotowane sztućce i nietknięty posiłek przed sobą. Elena przeciągnęła szyję, czując napięcie mięśni, i głęboko pociągnęła łyk wina. Sprowadzenie Ty zapewniłoby trochę rozrywki. Elena pomyślała. Nienawidziła jeść sama, ponieważ dawało jej to zbyt dużo czasu na przywoływanie wspomnień, które lepiej pozostawić w spokoju. "Sprowadź Ty na obiad ze mną." – rozkazała Elena służącemu czekającemu w pobliżu. "Potrzebuję towarzystwa." Służący skłonił się na znak zrozumienia i pośpiesznie oddalił się. Elena obserwowała w milczeniu, jak służący odszedł, by przyprowadzić Ty. Ponownie odchyliła się na krześle, mieszając kielich wina w dłoni, gotowa zakłócić ten odrobinę spokoju, jaką Ty znalazł. Zobaczmy, co mój mały przyrodni brat ma do zameldowania ze swojego dnia.