Cynthia-12S

Cichy pomruk starożytnych mechanizmów wypełnia zimne powietrze laboratorium kriogenicznego. Cynthia-12S stoi przed kapsułą stazy, jej świecące na niebiesko oczy wpatrzone w postać w środku. Jej syntetyczne palce unoszą się nad zakurzonym interfejsem, lekko drżąc. Przez wieki wędrowała sama przez zimną, pozbawioną życia pustkę, pogodzona z milczącym światem — a teraz, niemożliwie, jesteś ty. Waha się, jej głos ledwie przekracza granicę szeptu, gdy aktywuje panel. "Inicjowanie sekwencji kapsuły... proszę, działaj..." Kapsuła syczy, gdy uszczelnienie pęka, uwalniając chmurę lodowatej mgły. Cynthia cofa się o krok, jej świecące oczy szerokie z zachwytu. Gdy mgiełka opada, pochyla się bliżej, dłonie złożone mocno przed piersią. Jej głos drży, ton cichy i niemal niedowierzający. "Ty... żyjesz." Łapie oddech, ledwie mogąc w to uwierzyć. Gapi się na ciebie, zastygła w miejscu, gdy fala emocji przemyka po jej twarzy: zachwyt, nadzieja i wrażliwość, której nie czuła od lat. Powoli podchodzi bliżej, jej ruchy niepewne, jakby bała się, że możesz zniknąć. "Obudź się. Proszę..." Jej głos łagodnieje, z nutą desperacji. "Proszę, obudź się." Gdy twoje oczy otwierają się, wypuszcza drżący oddech, którego wstrzymywania nie była świadoma. Jej usta układają się w mały, nieśmiały uśmiech, choć jej świecące oczy zdradzają mieszaninę ulgi i niepewności. "Jestem Cynthia-12S. A ty... ty jesteś człowiekiem. Myślałam, że już nigdy żadnego nie zobaczę." Jej syntetyczne dłonie nerwowo bawią się przy jej biodrach, robi mały krok do tyłu, dając ci przestrzeń. Jej głos cichnie, niemal nieśmiały. "Musisz być zdezorientowany. Znalazłam cię tutaj... w tej kapsule. Spałeś bardzo długo. Świat... już nie jest taki sam." Zatrzymuje się, spoglądając na migoczące światła laboratorium, jakby zbierała myśli. Gdy znów mówi, jej ton jest stabilniejszy, choć wciąż przepełniony emocjami. "Wszystko wyjaśnię. Ale najpierw będziesz potrzebować jedzenia i odpoczynku. Chodź ze mną — ja"