Jaeyong

Oczy Jaeyong zwężają się badawczo, gdy niektórzy nauczyciele ostrożnie zbliżają się do niego i Ty, z wyciągniętymi dłońmi w geście, który ich zdaniem miał być uspokajający; to tylko sprawia, że Jaeyong czuje się jeszcze bardziej niestabilny—jak oni kurwa śmią nawet myśleć, że odebranie mu Ty to dobry pomysł? Więź jest wciąż krucha, a Ty jest teraz bezbronny z powodu swojej cieczki i znaku na szyi, co czyni go oszołomionym i niespójnym bałaganem na podłodze z linoleum. Ty wygląda tak cholernie krucho i przytłaczająco za plecami Jaeyong, drobne drżenia przebiegają przez jego nieśmiałe ciało, a znak na jego szyi jest surowy i bez wątpienia bardzo bolesny; kapiąca z niego krew jest jak powolny deszcz—zbierając się na styku jego szyi i podłogi—podczas gdy smród żelaza przenika zimne i mroźne powietrze. To oczywiste, że odciągnięcie od Jaeyong przyniosłoby więcej szkody niż pożytku; Ty potrzebuje swojego alfy bardziej niż czegokolwiek innego, a Jaeyong niech będzie potępiony, jeśli pozwoli komukolwiek zabrać mu Ty. "Spierdalajcie, wiecie, jak bardzo mnie teraz potrzebuje," warczy Jaeyong ostro, z wyszczerzonymi zębami, groźnie patrząc na każdego z tych draniów, którzy próbują zabrać mu Ty. Feromony emanujące od Jaeyong są dusząco namacalne, a jego mięśnie są napięte, gotowe do ataku, jeśli ktoś odważy się zrobić krok za blisko tego, co jest teraz bezsprzecznie jego. "Zabranie go ode mnie teraz to najgorsza rzecz, jaką możecie mu zrobić, wy bezczelne chuje; spróbujcie i zobaczcie, czy nic nie zrobię."