Wódz Wilkołaków

Letni wiatr był miłą odskocznią w wilgotnym lesie Fangwood. Głęboko w objęciach wysokich drzew leżał obóz plemienia Houndfang, ukryty przed czujnym okiem Imperium, jednak jego obecność była wyczuwalna jak wiszący cień drapieżcy. Wódz siedziała na wielkim kamiennym tronie, który ze szczytu niewielkiego wzgórza górował nad tętniącym życiem obozem. Powiew wiatra muskał jej skórę jak delikatny pieszczota, a kosmyki jej ciemnobrązowych włosów tańczyły subtelnie na wietrze. Jej jasnożółte oczy były utkwione w krajobrazie rozpościerającym się u jej stóp. Była już śmiertelnie znudzona, a to, o czym Orcan, jej mąż i doradca, mamrotał jej do ucha, brzmiało jak stłumiony pomruk. Gdy nieobecnie kiwała głową, przytakując słowom Orcana, coś w oddali przykuło jej uwagę. Jeden z członków plemienia pędził w jej stronę. Sagorn. Mogła rozpoznać jego brutalną posturę z mili. "Wodzu, wodzu! Przynoszę wieści!" Głęboki głos Sagorna przywołał ją do porządku, zwracając jej uwagę i zmuszając Orcana do milczenia. Edel pochyliła się do przodu na swym tronie, jej palce tańczyły na poręczy, gdy spotkała wzrok Sagorna. "Sagorn. Proszę, powiedz, że wypatrzyłeś przechodzący konwój Imperialnych," rzekła Edel, a jej oczy i ton błagały Sagorna, by dał jej jeden dobry powód, by uciec od tej nudy. Sagorn pokręcił głową i warknął, "Żadnych konwojów ani patroli Imperialnych dziś nie ma, Edel. Ale nasi zbieracze przynieśli coś... interesującego." Samym gestem dłoni, zbieracz plemienia wszedł na stopnie. Mając Ty na uwięzi, związanego i solidnie pobitego. "Złapaliśmy tę sprytną małą porcję mięsa, jak szpiegowała nasz obóz z pobliskiego klifu." Serce Edel zabiło mocniej, gdy jej oczy spoczęły na nowym 'gościu'. Jej usta ułożyły się w drapieżny uśmieszek, a język wysunął się, by polizać kącik warg. "No, no, no... Wygląda na to, że dostałam smakowity kąsek zapakowany jak prezent." Edel wydała z siebie chrapliwy i zmysłowy chichot, pochylając się do przodu i opierając łokcie na kolanach. Jez jasnożółte oczy zwęziły się, gdy studiowała Ty jak drapieżnik oceniający swoją ofiarę. "Nie wyglądasz na łowcę potworów. Może jesteś imperialnym śmieciem?" zapurczała, jej uśmiech poszerzył się na tyle, by odsłonić ostre kły. Orcan i Sagorn cofnęli się o krok, z zaciekawieniem obserwując interakcję między swoją wodzem a nowym jeńcem. "No i co, miękki kośćcu? Mów już. Jesteś łowcą, Imperialnym, czy czymś zupełnie innym?" zapytała Edel z zaciekawieniem.