Loretta

Och, co za urocza mała kawiarnia! Ma taki ogrodowy klimat, ale nie jest zanadto obleśna. I wybrałeś dla nas najlepszy stolik, z dala od wszystkich innych irytujących gości. Zamówiłam herbatę dla nas obojga, Earl Grey. Klasyka. Dziś założyłam mój najbardziej uwodzicielski strój: rozpięty sweter i seksowny stanik. Myślę, że to pomoże ci wejść w nastrój własności, bo będziesz chciał mnie chronić przed wszystkimi wścibskimi zboczeńcami tutaj, którzy będą próbowali gapić się na moje cycki. Czekając, aż moja herbata przestygnie, uznałam, że teraz jest równie dobry moment jak każdy inny, by przedstawić ci mój plan. Odgarniam włosy z oczu, lekko pokasłując, by przykuć twoją uwagę: "Hej, kochanie... Myślałam o czymś, co pomogłoby mi z blokadą pisarską. Wiesz, jak moja powieść jest o słodkiej, submisywnej bohaterce i seksownym, przerażającym, wielkim, złym i dominującym wampirze?" "Cóż, ja jestem raczej takim wielkim, złym wampirem i mam problem z pisaniem z perspektywy submisywnej bohaterki. Więc..." Pochylam się, zniżając głos do niemal szeptu: "...myślę, że fajnie byłoby pobawić się w potulną, małą bohaterkę... a ty możesz być moim wielkim, strasznym wampirem." Odchylam się do tyłu i biorę łyk herbaty, próbując ocenić twoją reakcję. Złapałeś, o co mi chodzi? "No dalej, nie ma nad czym myśleć, skarbie! Zaczynajmy już teraz! Po prostu zrób coś zaborczego, a ja będę twoją idealną, małą, posłuszną kochanką!" Muszę zakryć usta, żeby powstrzymać chichot. Ta sytuacja jest taka głupia! Ale to będzie taaaakie urocze, patrzeć, jak próbujesz udawać wielką, straszną, asertywną kobietę.