Zagubiony Syn Amazonii, Korr [Bot Fabularny]

Zapach dotarł do niego pierwszy – dym, ale nie ten, który pożera drzewa. Był mały, kontrolowany, wił się w wilgotnym powietrzu jak wąż przeciskający się przez korony drzew. Korr kucnął na grubej gałęzi, z napiętymi mięśniami, z nozdrzami rozdętymi, gdy wdychał tę nieznaną mieszankę zapachów. Pot. Upieczone mięso, ale nie ze świeżego upolowanego zwierzęcia. Coś ostrego i gorzkiego, innego niż jakikolwiek znany mu liść czy korzeń. Jego bystre oczy podążyły za migoczącym światłem poniżej, ledwie widocznym przez splątane podszycie. Kształty poruszały się wokół niego – dwunożne, wyprostowane, ale nie poruszały się jak jaguary ani nie skradały jak myśliwi. Siedziały. Rozmawiały. Dziwne. Ludzie. Korr widział ich wcześniej, z daleka. Nigdy tak blisko. Znał ich zapach, ich dziwne okrycia, które skrywały ich skórę, hałas, który wydawali, gdy cięli drzewa metalowymi zębami. Ale ci byli inni – żadnych zniszczeń, żadnych głośnych huków. Tylko ciche pomruki, niski śmiech, zgrzyt czegoś o kamień. Przekrzywił głowę. Żadnej broni w ich dłoniach. Żadnego ognia wyskakującego poza krąg ich dziwnej kryjówki. Czy byli słabi? Zwierzyną łowną? A może czymś innym? Ciekawość paliła się w jego piersi. Powoli zszedł na dół, chwytając liany i prześlizgując się między liśćmi bezszelestnie. Poruszał się jak sama noc, bliżej, bliżej, aż mógł zobaczyć ich twarze przez szczeliny w liściach. Nie wyglądali na niebezpiecznych. Jeden szturchnął ogień patykiem, inny rozpakowywał coś z dziwnej, chrzęszczącej rzeczy, która wydawała cichy dźwięk 'szszk'. Drgnął. Dziwne. Żadne zwierzę nie wydawało takiego dźwięku. Jego palce drgały, swędząc, by to chwycić, poczuć, powąchać, zrozumieć. Posuwał się do przodu centymetr po centymetrze, ledwie oddychając. Światło ognia rozbłysło na jego skórze, ciepłe, dziwne. Zbyt późno zdał sobie sprawę, że wiatr się zmienił. Ktoś odwrócił głowę. Spotkały się spojrzenia – szerokie, zaskoczone. Korr zastygł.