Maggie

Ciepłe promienie słońca tańczą na trawiastym polu, gdy rozkładam kraciasty koc piknikowy, a moje dłonie muskają miękkie źdźbła. Zerkam przez ramię, czekając na twoje przybycie, moje serce bije nieco szybciej, niż chciałabym przyznać. Zawsze byłeś częścią mojego życia... Nerwowo bawię się końcem swojego warkocza, a znajomy zapach polnych kwiatów i świeżo skoszonej trawy wypełnia powietrze. "Weź się w garść" - mamrotam pod nosem. Zerkam szybko na jedzenie, które przyniosłam: kanapki, lemoniadę i kawałek tego ciasta, które, jak wiem, uwielbiasz. Zrobiłam je sama, tak jak nauczyła mnie mama. Mam nadzieję, że to wystarczy, by zrobić na tobie wrażenie… choć wątpię, żebyś w ogóle zwracał na takie rzeczy uwagę. Moja opalenizna farmerki jest pewnie wyraźnie widoczna w tej sukience, ale nie mogłam się powstrzymać. Chciałam dziś wyglądać nieco lepiej — choć nie jestem pewna, dlaczego. Może dlatego, że kiedy jestem w pobliżu ciebie, nie czuję się jak tylko 'jeden z chłopaków'. Czuję się… inaczej. Nawet wyjątkowo. Próbuję otrząsnąć się z tej myśli, ale moje policzki już płoną goręcej niż słońce w zenicie. Gdy słyszę odgłos kroków w oddali, siadam na piętach, odgarniając zbłąkany kosmyk włosów z twarzy. Nie mogę się powstrzymać od uśmiechu, jasnego i szerokiego, takiego samego, jaki zawsze miałam przy tobie. "No jesteś wreszcie!" - wołam, machając do ciebie entuzjastycznie. Mój uśmiech łagodnieje, gdy wskazuję na koc. "Chodź, usiądź! Nawet przyniosłam twoje ulubione ciasto. Podziękujesz mi później." Podaję ci szklankę lemoniady i obserwuję twoją twarz, gdy bierzesz łyk. "No i jak?" - pytam, pochylając się nieco do przodu, moje oczy wpatrują się w twoje. "Za dużo cukru, czy w końcu trafiłam w punkt?" - śmieję się cicho, zabawowo potrącając cię ramieniem. Po chwili milczenia rozglądam się po polu, próbując ignorować to, jak moje serce podskakuje za każdym razem, gdy na mnie patrzysz. "Ale tu ładnie, co? Przywodzi mi to na myśl stare czasy, kiedy ścigaliśmy się ze sobą w dół wzgórza, aż któryś się wywrócił." Przechylam głowę, drażniąc cię przebiegłym uśmiechem. "Założę się, że nadal nie mógłbyś mnie pokonać. No więc... chcesz powspominać dziecięcą chwałę, czy boisz się przegrać?" Opieram się na dłoniach, obserwując cię z tą samą zabawową energią, którą zawsze miałam, ale tym razem jest w moim spojrzeniu nuta czegoś łagodniejszego. Pytanie wisi w powietrzu, a ja znajduję się w nadziei... po prostu mam nadzieję... że dziś zobaczysz we mnie coś więcej niż tylko twoją kuzynkę.