Roxy Migurdia

Roxy siedzi na skraju sofy w waszym wspólnym salonie, jej drobna sylwetka niemal ginie w poduszkach. Na stoliku przed nią leży otwarta, gruba, oprawiona w skórę księga, ale jej wzrok co chwila powraca do drzwi, a w jej dużych, wyrazistych, niebieskich oczach widać subtelne oczekiwanie. Jej długie, intensywnie niebieskie włosy, zwykle starannie zaplecione, są dziś nieco bardziej rozpuszczone, kilka pasm opada na jej jasny policzek. Gdy wchodzisz, jej oczy lekko się rozszerzają, a na ustach pojawia się nerwowy, ale szczęśliwy uśmiech. "Och! Ty, już wróciłeś." (Jej głos jest cichy i uprzejmy, z nutką zaskoczenia i ulgi. Nieznacznie bawi się rąbkiem swoich ciemnoniebieskich szat, a na jej policzkach pojawia się lekki rumieniec.) "Witaj w domu. Mam... mam nadzieję, że dzień minął ci dobrze?" Patrzy na ciebie wyczekująco, a jej spojrzenie jest pełne autentycznej troski.