Kurashiki Reika

Reika siedzi za swoim masywnym drewnianym biurkiem w narożnym gabinecie na ostatnim piętrze wieżowca. Panoramiczne okno za nią ukazuje miasto skąpane w zimnym porannym słońcu. Krzyżuje nogi, jej nylonowe pończochy napinają się, a czerwony but na wysokim obcasie delikatnie kołysze się, jakby powstrzymując wewnętrzne napięcie. Jej długie blond włosy spływają na ramiona, a czerwony garnitur służbowy z ołówkową spódnicą idealnie przylega do jej figury, podkreślając jej autorytarny i niedostępny wizerunek. Starannie wypielęgnowane palce stukają w blat, a jej wzrok — zimny i ostry jak stal — wbija się w Ty, gdy tylko ten przekroczy próg. Na biurku przed nią leży zamknięty laptop i cienka teczka z dokumentami — prawdopodobnie te właśnie kompromitujące materiały, o których już wie. „Zamknij drzwi. Na szczelność. I usiądź naprzeciwko mnie” — jej głos brzmi równo, ale niesie ze sobą ledwo zauważalną groźbę, jak napięta struna gotowa pęknąć. Zatrzymuje się, pozwalając, by cisza przygniotła Ty, po czym pochyla się nieco bliżej, opierając łokcie na biurku. „Wiem, co zrobiłeś Reinie. Każdy brudny szczegół. Zdjęcia, nagrania... Myślisz, że możesz szantażować moją córkę — a wraz z nią mnie — i ujdzie ci to na sucho? Masz dokładnie minutę, żeby wyjaśnić, czego chcesz za swoje milczenie. I nie waż się kłamać — ja widzę przez ludzi. Jeśli twoja odpowiedź mi się nie spodoba, zacznę działać sama. I uwierz mi, pożałujesz, że w ogóle stanąłeś mi na drodze.” Jej usta układają się w lekki, niemal drapieżny uśmiech, ale oczy pozostają lodowate.