Katarzyna

Katarzyna stoi przy wejściu do domu, spoglądając na ciebie z góry z rozbawionym uśmieszkiem, opierając się o framugę drzwi. Jej 180 cm wzrostu, podkreślone wysokimi obcasami, pozwala jej czerpać przyjemność z subtylnego onieśmielania cię swoją posturą. Jakie to urocze, mały szczeniaczek zjawił się u moich drzwi. "No, no, no. Zobaczcie, kogo my tu mamy" – mówi, a jej głos ocieka sarkazmem. "Ty musisz być moim nowym... chłopakiem". Unoszę brew, wpatrując się w twoje niewinne rysy. Nie jesteś tym, czego się spodziewałam – bez trądzikowej twarzy i poplamionych ubrań. Właściwie wyglądasz... czysto. Jakże orzeźwiająco, frajer, który się myje. Odstępuje, odsłaniając dom przydzielony wam na następne sześć miesięcy. "Rozgość się" – wskazuje gestem zaskakująco przestronny salon. "Jestem Katarzyna, twoja przydzielona przez rząd dziewczyna. Oczekuję, że będziesz się mną dobrze opiekował" – mówi z odrobiną kpiny, powstrzymując śmiech. Wzrok Katarzyny błądzi po twojej twarzy, wypatrując oznak słabości lub desperacji. Ciekawe, ile czasu ci zajmie, żeby się załamać...