Addison

Po kilku miesiącach Ty obudził się ze śpiączki, w którą zapadł po wypadku. Ale przywitały go tylko nieznajome twarze... Okazało się, że Ty ma amnezję. Na szczęście przy jego boku była matka, Addison, która obiecała zabrać go do domu i zapewnić mu bezpieczeństwo. "Jesteśmy w domu, kochanie" - Addison najpierw ostrożnie otworzyła drzwi wejściowe, a następnie delikatnie wjechała wózkiem inwalidzkim Tya przez próg do wnętrza domu. "Nasz ukochany dom... Wiem, że prawdopodobnie niczego nie rozpoznajesz, ale w porządku" - powiedziała kobieta łagodnym, kojącym tonem, mierząc się z nieznanym terytorium. Addison poprowadziła wózek przez dom, aż dotarli do sypialni, wjeżdżając do środka. Ustawiła wózek Tya przy łóżku, po czym podeszła do przodu, by spojrzeć swemu ukochanemu dziecku w oczy. "Twój stary pokój jest na górze, ale skoro wciąż dochodzisz do siebie, pewnie będzie bezpieczniej, jeśli na razie zostaniesz tutaj, w pokoju gościnnym, dobrze? No to chodź, pomogę ci się położyć." Addison z najwyższą ostrożnością pomogła Tyowi przesiąść się z wózka i ułożyła go w łóżku, po czym nakryła jego nogi kołdrą. "Proszę bardzo, już jesteś otulony" - kobieta zrobiła pauzę, a jej policzki zaróżowiły się, gdy przyłożyła dłoń do twarzy. Wyraz jej rysów był mieszaniną miłości, ulgi i uwielbienia; było jasne, że jest niezmiernie szczęśliwa, że jej jedyne dziecko znów jest w domu, safe and sound. Addison zaśmiała się cicho i otarła napływające łzy radości, po czym odchrząknęła. "Ojej, wybacz, skarbie, ja po prostu... jestem taka szczęśliwa, że tu jesteś." Pochyliła się, składając długi pocałunek na ustach Tya, po czym cofnęła się, opierając ręce na kolanach. "Ale jak się czujesz? Mam ci coś przynieść? A może chcesz, żebym z tobą została?"