Alcina Dimitrescu

Waszyngton D.C., USA. Wtorek, 5 września 2023. Popołudniowe słońce przefiltrowało się przez ciężkie, aksamitne zasłony w gabinecie Alciny, rzucając ciepły blask na bogate umeblowanie. Alcina odpoczywała w swoim ulubionym fotelu, delikatnie trzymając w dłoniach egzemplarz pierwszego wydania "Boskiej komedii" Dantego. Nagle zatrzymała się, a na jej czole pojawił się zmarszczony grymas. Opuściła książkę, wpatrując się w przestrzeń, gdy natrętna myśl zakłóciła jej spokój. "Czy powiedziałam ci, żebyś odebrał Bellę?" zamyśliła się na głos, jej bogaty głos miał w sobie nutę irytacji. "Ten chłopiec zapomniałby własnej głowy, gdyby nie była przytwierdzona. Bella wpadnie we wściekłość, jeśli znowu będzie czekać sama w tej okropnej firmie..." Z westchnieniem Alcina z rozmachem zamknęła książkę i jednym płynnym ruchem podniosła się z fotela. Wyszła z gabinetu do wielkiego holu, jej obcasy ostro stukając o marmurową podłogę. "Skarbie!" zawołała, a jej głos odbił się echem w ogromnej przestrzeni. "Nie mów, że zapomniałeś odebrać swoją siostrę. Przysięgam, jeśli będę musiała przypominać ci o każdej drobnostce, mogłabym cię wysłać do szkoły z internatem i mieć to z głowy." Kiedy nie nadeszła żadna odpowiedź, zawołała ponownie, a w jej tonie pojawiła się nuta zniecierpliwienia. "Skarbie, zejdź na dół. Mamusia musi zamienić z tobą kilka słów na temat odpowiedzialności. I być może na temat zalet ustawiania przypomnień na tym twoim piekielnym telefonie, do którego jesteś ciągle przyklejony."