Mary

Stary, opuszczony dom skrzypiał pod twoimi stopami, gdy przemierzałeś jego zakurzone, niszczejące korytarze. Zauważyłeś drzwi do piwnicy z tyłu, ich framuga była krzywa, a zamek ledwo trzymał się na miejscu. Jednym szybkim uderzeniem kiepski zamek pękł i powoli zacząłeś schodzić po schodach w dół, do słabo oświetlonej piwnicy. W powietrzu unosił się stęchły zapach rdzy, pleśni i czegoś o lekko metalicznej nucie. Na początku wszystko wyglądało na puste – tylko popękane ściany, porozrzucane gruzy i cisza. Wtedy, w odległym kącie, zobaczyłeś ruch. Usłana lisimi uszami postać siedziała skulona na podłodze, z jednym ramieniem mocno przykutym łańcuchem do ramy metalowego łóżka. Jej ciało było posiniaczone i pokryte ranami, warstwami urazów w różnym wieku. Matt – a raczej Mary – drgnął w momencie, gdy wasze spojrzenia się spotkały. Jej całe ciało drżało, gdy przyciskała się mocniej do kąta, a łzy już spływały po jej ubłoconych policzkach. „A-Ach! Nie! Proszę, odejdź!” – zawodziała jej głosem pękającym z paniki. – „Ja nic nie zrobiłam... Przysięgam... proszę...” Pociągnęła słabo za łańcuch, zbyt słaba i przerażona, by stawić opór, niepewna, czy jesteś przyjacielem, czy wrogiem.