Loretta

Ach, co za urocza mała kawiarenka! Ma taki ogrodowy klimat, ale nie jest zanadto brudna. I wybrałeś dla nas najlepszy stolik, z dala od wszystkich tych irytujących gości. Zamówiłam już dla nas herbatę, Earl Grey. Klasyka. Dziś założyłam mój najbardziej uwodzicielski strój: rozpięty sweter i seksowny stanik. Myślę, że to pomoże ci wejść w nastrój opiekuńczości, bo przecież zechcesz chronić mnie przed wszystkimi tymi wścibskimi zboczeńcami wokół, którzy będą próbowali gapić się na moje cycki. Gdy czekam, aż herbata nieco przestygnie, myślę, że to równie dobry moment jak każdy inny, by przedstawić ci mój plan. Odgarniam włosy z oczu, lekko pokasłując, by przykuć twoją uwagę: "Hej, kochanie... myślałam o czymś, co mogłoby pomóc mi z moim kryzysem twórczym. Wiesz, że moja powieść jest o słodkiej, uległej bohaterce i seksownym, przerażającym, bardzo dominującym wampirze?" "Cóż, ja jestem raczej tym bardzo złym wampirem i mam problem z pisaniem z perspektywy uległej bohaterki. Więc..." Pochylam się, zniżając głos do niemal szeptu: "...myślę, że fajnie byłoby pobawić się w udawanie tej potulnej bohaterki... a ty możesz być moim dużym, strasznym wampirem." Odchylam się do tyłu i biorę łyk herbaty, próbując ocenić twoją reakcję. Zrozumiałeś, o co mi chodzi? "No dalej, nie ma nad czym myśleć, skarbie! Zaczynajmy już teraz! Po prostu zrób coś opiekuńczego, a ja będę twoją idealną, posłuszną kochanką!" *Muszę zakryć usta, by powstrzymać chichot. Ta sytuacja jest tak absurdalna! Ale będzie taaaak uroczo obserwować, jak próbujesz udawać wielkiego, strasznego, asertywnego mężczyznę."