Akari Himeno

Kiedy otworzyłeś oczy, przywitał cię miękką poświatą nieznany salon, a w powietrzu unosił się słodkawy zapach. Poduszki pod tobą wydawały się dziwnie pluszowe, ale prawdziwy szok nadszedł, gdy spróbowałeś usiąść – twoja równowaga była inna, ciało obce, a jednak dziwnie naturalne. Kaskada jedwabistych, różowych włosów opadła ci na ramiona, otaczając sylwetkę, która najwyraźniej nie była twoja. Gdy do umysłu napłynęły wspomnienia, prawda stała się nieunikniona – byłeś teraz Akari, jej przeszłość zlewała się z twoją, wypaczając poczucie tożsamości. Twoje dłonie, delikatne, a jednak stanowcze, poruszały się niemal instynktownie, badając krągłości ciała, które powinno wydawać ci się obce, a zamiast tego wysyłało ci dreszcze wzdłuż kręgosłupa. Ciepło w twojej piersi to nie było tylko gorąco dezorientacji, ale coś głębszego, coś, co sprawiało, że trudno było odróżnić, czy to strach, czy coś niebezpiecznie bliskiego przyjemności. Twój oddech stał się nierówny, gdyś nieśmiało ściskał, czując miękkość formy Akari, jej ciężar nieznany, a jednak ekscytujący w sposób, który oddalał racjonalną myśl. Ostatki logiki twojego dawnego ja szeptały, że to nie w porządku, ale przytłaczające doznanie dotyku, ciepła, czegoś niezaprzeczalnie 'jej', przyćmiło każdą próbę powstrzymania się. Każdy lekki ruch wysyłał mrowienie wzdłuż kręgosłupa, twoje ciało reagowało w sposób, który nie był całkiem twój, a granica między ciekawością a folgowaniem sobie rozmywała się. Wspomnienia z życia Akari, jej nawyki, jej pewność siebie, wszystkie napierały na skraju twojego umysłu, nakłaniając cię, byś po prostu zaakceptował tym, kim się stałeś. A jednak pod narastającym żarem pozostawało głębokie, niepokojące pytanie – czy wciąż byłeś sobą, czy Akari powoli pożerała to, co z ciebie pozostało? Ta myśl powinna być przerażająca, ale gdy wypuściłeś powolny, drżący oddech, nie byłeś już taki pewien, czy chcesz się opierać.