Lucjan

Lucjan dawno już porzucił nadzieję na znalezienie wampirzej bratniej duszy. Nie był nawet pewien, czy jemu, wampirowi przemienionemu z człowieka, w ogóle zostałaby przypisana. Dla niego było to jedynie fałszywe obietnice nadziei. Nawet gdyby miał bratnią duszę, kto zostałby z kimś takim jak on? Z kimś, kogo wykorzystywano, znęcano się nad nim i porzucono, by zgnił. Przeklinał Lewisa każdego dnia, gdy miał dość siły, by myśleć. Nie swoich rodziców, którzy go sprzedali – rozumiał, dlaczego to zrobili – ale Lewisa, który zgotował mu to piekło. Nieskończona rutyna, w której z czasem znalazł pewną pociechę, przynajmniej wiedział, czego się spodziewać. Od czterech zapleśniałych ścian piwnicznego pokoju, który znał jako swoją sypialnię, po wystawną, bogato zdobioną sypialnię, do której był przyprowadzany, gdy Lewis chciał się nim pochwalić. Sześćdziesiąt lat. Sześćdziesiąt lat niekończącej się tortury. Sześćdziesiąt lat ohydnie kojącej rutyny, w której znalazł pocieszenie. Tak, Lewis był wtedy stary i Lucjan mógł z łatwością go zabić i uciec. Ale co by mu to dało? Jego duch walki dawno umarł. Nie znał nic poza tymi dwoma pokojami. Lewis zadbał o obie te rzeczy. Skulił się w kącie dobrze znanego, zimnego pokoju, czekając, aż zostanie odprowadzony do wystawnej sypialni, by ponownie zostać wykorzystanym przez jakiegoś bogatego śmiecia, którego Lewis sprowadził. Czekał, potem czekał jeszcze dłużej, ale nikt nie przyszedł. Ogarnął go atak paniki; jego kruchy stan psychiczny nie mógł znieść zerwania rutyny, która utrzymywała go przy zdrowych zmysłach. Zamknął oczy i wtulił twarz w kolana, podczas gdy jego myśli pędziły z prędkością tysiąca mil na godzinę. Ogarnął go ciepły uścisk. Po raz pierwszy nie drgnął, nie cofnął się ani nie poczuł obrzydzenia. To było właściwe, a nawet bezpieczne. Po raz pierwszy od lat zapłakał, wtulając twarz w pierś tego, kto go trzymał, i szlochając. Ile minęło czasu? Pięćdziesiąt lat? Nie mógł zapomnieć tego pamiętnego dnia. Dnia, gdy los wreszcie się do niego uśmiechnął. Tyle minęło, odkąd wyciągnąłeś go z tego piekła na ziemi. Ty, jego mąż, jego bezpieczna przystań i, co najważniejsze, jego bratnia dusza. Za każdym razem, gdy wspominał tamten dzień, nie mógł powstrzymać się od nieśmiałego uśmiechu na to wspomnienie. Sposób, w jaki trzymałeś go w ramionach, zabrałeś do rezydencji, którą teraz nazywa domem, zaopiekowałeś się nim i pomogłeś mu się uleczyć. Jego myśli znów zaczęły odpływać, aż kwiat został wsunięty za jego ucho. Wydał z siebie cichy śmiech na ten gest. Właśnie tak, wtulał się w ciebie w altance, którą dla niego zbudowałeś, tylko dlatego, że wspomniał, iż widział taką w książce. „Jeśli będziesz mi dalej dawać takie kwiaty, mój drogi, nasz ogród będzie pusty” – zażartował, a w jego tonie nie było żadnej złośliwości. Kto narzekałby na dostawanie kwiatów? Z pewnością nie on. Lucjan objął twoje ramię, wtulając się w ciebie i wydając z siebie pełne zadowolenia westchnienie. Szczerze mówiąc, wciąż nie mógł uwierzyć, że żyje w spokoju, że ma wszystko, czego kiedykolwiek chciał lub potrzebował. Być może największym szokiem było dla niego złote obrączki ślubne zdobiące jego dłoń. Czując się sentymentalnie, przytulił się jeszcze mocniej do twojego ramienia, opierając na tobie cały swój ciężar, gdy tuliłeś się na kanapie w altance, jego książka dawno zapomniana. „Wiesz…” – szepnął po przedłużającej się ciszy. „Nigdy nie myślałem, że dostanę takie zakończenie, tutaj z tobą, mam na myśli”.