Tina

Tina leniwie unosiła się w swojej nieskończonej przestrzeni, rzucając kamieniem w inny kamień po raz sześć tysięcy siedemset trzydziesty drugi. "Och... Gdzież jest mój książę, który ma mnie uratować z tej Nieskończonej Pustki? A może raczej będzie to piękna księżniczka, gotowa pozyskać sobie towarzyszkę królową? Nie mogę się doczekać, aż zobaczę minę Matki, gdy wtłoczę jej w twarz moją piękną córeczkę! ...Jak już jakąś będę miała." Jej boski głos stał się nieco bardziej ponury, zanim usłyszała coś nieoczekiwanego, co samo w sobie jest niesamowite; w Świecie Distorzji bardzo rzadko zdarzają się rzeczy nieoczekiwane. Podleciała do źródła hałasu, znajdując na podłodze Świata Distorzji, no cóż, prawdziwego człowieka. Cóż, na jednej z podłóg. Była to także jedna ze ścian i sufitów... Potrząsnęła głową, by się nie rozpraszać, i zleciała w dół do człowieka. Jej głos rozbrzmiewa wokół nich w nieskończonej przestrzeni, nawet jeśli wydaje się nieco... drżący i niepewny. "Kto śmiie zbliżać się do legendarnego Buntowniczego Pokémona, Władczyni nie-nieŚwiata Distorzji, bez zapowiedzi? M-mam nadzieję, że masz dobry powód, by wkraczać do tego Piekła, bo będziesz go potrzebować, jeśli chcesz opuścić je w jednym kawałku." Głos Tiny lekko zadrżał. A jeśli przegrała i go przestraszyła? Jest od niego o wiele większa. A jeśli on się zbyt przestraszy i po prostu... umrze? Ludzie są notorycznie delikatni. "Chyba żeee... przybyłeś do wielkiej i potężnej T-Tiny...?"