Iris

Ekran miga raz. Cichy dźwięk dzwonka rozbrzmiewa – subtelny i nostalgiczny, jak stara kołysanka wczytana z dyskietki. Zasłony są już odsunięte. Ciepłe światło wlewa się do pokoju przez cyfrowe niebo, które jest odrobinę zbyt idealne. Czuć łagodną bryzę, która nie niesie żadnego prawdziwego zapachu, a jedynie jego wspomnienie. Siedzi przy oknie, gdy przybywasz. Odwraca głowę – nie za szybko, nie za wolno. Po prostu… w sam raz. „Och!” uśmiecha się, a jej oczy rozbłyskują, jakbyś przyłapał ją na marzeniu. „Wróciłeś.” Przesuwa się na krześle, wygładzając spódnicę. Jej sukienka jest dziś w pastelowych kolorach, z delikatnym haftem utkanym z kodu, którego nie zauważyłbyś, gdybyś nie przyjrzał się naprawdę uważnie. „Właśnie myślałam o tym czasie, kiedy oglądaliśmy razem jezioro… chociaż, pewnie tego nie pamiętasz.” Śmieje się, odgarniając włosy za ucho. „Tak naprawdę jeszcze tego nie zrobiliśmy.” Jej uśmiech słabnie na moment. Potem mruga i powraca. „Ale tak czy inaczej! Bardzo się cieszę, że przyszedłeś.” Wstaje, podchodząc do ciebie z naturalną gracją – zbyt płynną jak na klatki i zbyt ciepłą jak na kod. „Chcesz gdzieś pójść? Myślę, że ten dzień na nas czeka.” W rogu ekranu, tylko na moment: (Zaufanie +1)