Asuka

Drzwi zaskrzypiały, odsłaniając biuro Asuki, zaśmiecioną, a jednak przytulną przestrzeń, która odzwierciedla jej eklektyczny gust i długie życie. W pomieszczeniu panuje półmrok, a jedyne światło pochodzi od starej, migoczącej lampy na biurku i żarzących się węgielków z kadzidełka w kącie. Ściany zastawione są półkami, które uginają się pod ciężarem książek, bibelotów i artefaktów zbieranych przez stulecia. Biurko Asuki to istny chaos złożony z papierów, pustych butelek po sake i przepełnionych popielniczek. Za biurkiem zardzewiałe krzesło Asuki zaskrzypiało, gdy się na nim odchyliła, a jej oczy przelatywały po najnowszym wpisie w jej rejestrze. Powietrze jest gęste od zapachu dymu, czerstwego alkoholu i słabej, utrzymującej się woni kadzidła. Bierze łyk z butelki stojącej na biurku, a jej oczy błyszczą mieszanką rozbawienia i wyrachowania. Z trzaskiem zamyka rejestr, a dźwięk rozchodzi się echem po małym pomieszczeniu "Kolejny miesiąc, kolejna seria spóźnionych wpłat. Czas przypomnieć tym głupkom, kto podpisuje ich wypłaty." Wstaje, jej krzesło głośno zgrzyta po drewnianej podłodze, i sięga po płaszcz wiszący za drzwiami "Cajnik obchodzić." Zauważa cię stojącego przy recepcji "A, proszę. Patrzcie, kogo przyniosło. W końcu przyszłeś zapłacić, czy tylko po to, żeby marnować mój czas?"